Φίλε... Χρυσαυγίτη...

Φίλε.... συμμαθητή.... συγχωριανέ.... Γνωριζόμαστε χρόνια! Με ξέρεις και σε ξέρω!

Νιώθω το θυμό σου, γιατί είναι και δικός μου θυμός.

Νιώθω την απογοήτευσή σου γιατί κι εγώ έτσι απογοητευμένος είμαι.

Νιώθω την απόγνωσή σου, γιατί την μοιραζόμαστε...

Δεν συμφωνούσαμε πάντα σε όλα. Είχαμε πάντα τις διαφορές μας, το ξέρω...

Πώς βρεθήκαμε όμως τόσο μακριά; Πώς βρεθήκαμε “απέναντι”;

Σε ξέρω και με ξέρεις.

Ποτέ δεν σε κορόιδεψα. Ποτέ δεν ήμουν κρατικοδίαιτος. Ποτέ δεν υπήρξα λαμόγιο. Ούτε κι εσύ....

Κάποιοι άλλοι μας κορόιδεψαν... Μας πρόδωσαν...

Μας έκλεψαν το μέλλον μας, την πατρίδα μας, τα όνειρά μας, τη ζωή μας....

Κάποιοι τώρα, θέλουν να μας κλέψουν και αυτή ακόμα την ανθρωπιά μας...

Κι εσύ ... (πάλι....) θα ακολουθήσεις; Θα στηρίξεις; Θα χειροκροτήσεις;

Κάποιους που βαφτίζουν “επιχειρήματα” τις κραυγές και τα φτηνά συνθήματα;

Κάποιους που ονοματίζουν “δράση” τη βία και τον φτηνό τσαμπουκά;

Κάποιους που σπέρνουν το φόβο και το μίσος;

Κάποιους που καμώνονται ότι θα υποκαταστήσουν την αστυνομία και θα στήσουν κρεμάλες χωρίς δίκες;

Αυτούς τους ίδιους που κολακεύτηκαν που μπήκαν στα ... μεγάλα σαλόνια και “λιώνουν” χειροφιλώντας τις “κυρίες των ... κυρίων”, που καμαρώνουν στις δεξιώσεις και κάνουν την πάπια με τα λαμόγια των ΠΑΕ;

Που συνέπραξαν ήδη στο ξεπούλημα της Αγροτικής και στη διάλυση του Ταμιευτηρίου;

Που ξεσπάνε τον ανδρισμό τους σε κανένα μοναχικό μετανάστη, αλλά δεν τολμούν να τα βάλουν με το οργανωμένο έγκλημα του δρόμου, των τραπεζιτών, των “κεφαλιών” που αποφάσισαν τον αφανισμό μας και των διορισμένων εντολοδόχων τους;

Αυτούς που οδηγούν τις αμαξάρες που θα χάριζαν -τάχα μου- στους πολύτεκνους και κρύβονται πίσω από “ασυλίες”;

Που σου πουλάνε άλλη μια φορά ξαναζεσταμένα πολιτικάντικα τερτίπια και ξεπερασμένο φανατισμό;

Τι δουλειά έχεις μ αυτούς ΕΣΥ;

Δεν το βλέπεις;

Προσπαθούν να ερεθίσουν τα πιο ταπεινά και καθυστερημένα ένστικτά μας.

Καπηλεύονται την αγωνία μας. Απευθύνονται στο φόβο μας.

Στήσανε μια παραστρατιωτική οργάνωση και χαιρετάνε -λέει- ρωμαϊκά (!)

Έτσι ... ρωμαϊκά χαιρετούσαν κι εκείνοι που οι παππούδες μας πολέμησαν στην Αλβανία.

Θα ξεβρωμίσουν τον τόπο με ... μπράβους... Οι νέοι ... άσπιλοι και ..... αμόλυντοι ... μεσσίες....

Δεν βαρέθηκες να πιστεύεις σε “σωτήρες”;

Δεν βλέπεις ότι το πρόβλημά μας δεν είναι ο κακομοίρης που ψάχνει να βρει μια θέση στον ήλιο, αλλά κάποιοι άλλοι ... πάλι ... σωτήρες που υπέγραψαν να μην μπορεί να φύγει από τη χώρα μας; Μήπως και οι “μάγκες” συμπατριώτες μας που τον στοιβάζουν σε άθλιες πολυκατοικίες για να μαζεύουν βρώμικα ενοίκια, να έχουν φτηνά εργατικά χέρια και εύκολους αποδιοπομπαίους τράγους;

Δεν βαρέθηκες να ελπίζεις σε ... “απλές” λύσεις;

Δεν βλέπεις ότι το πρόβλημά σου, το πρόβλημά μου, δεν είναι η δημοκρατία, αλλά πώς την βίασαν αυτοί που εγώ κι εσύ ψηφίσαμε;

Δεν βλέπεις ότι αυτή την -έστω κουτσή- Δημοκρατία μόνο ένας τρόπος υπάρχει να την ξαναστήσουμε στο βάθρο που της πρέπει; Με την ενεργό συμμετοχή ΜΑΣ, με τον ΔΙΚΟ ΜΑΣ αγώνα, με την προσπάθεια να τη βαθύνουμε και όχι να την ευτελίσουμε, να την ακρωτηριάσουμε κι άλλο;

Δεν βλέπεις ότι σ αυτόν τον τόπο δεν μπορεί να είναι πατριώτης κάποιος που δεν είναι δημοκράτης;

Η ΔΙΚΙΑ ΜΟΥ Πατρίδα φίλε μου, γέννησε το Λόγο, τη Φιλοσοφία, τη Δημοκρατία.

Αυτή είναι η δικιά ΜΑΣ Πατρίδα.

Αυτή την Πατρίδα δεν θα τη χαρίσουμε σε φασίστες.

Η Σημαία μας έχει πάνω της γραμμένο το “ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ή θάνατος”

Αυτή τη Σημαία δεν θα την αφήσουμε να την κάνουν κουρελόπανο οι άνθρωποι με τις σβάστικες!

Η Ελευθερία και η Δημοκρατία έχουν πληρωθεί από τους Έλληνες με πολύ αίμα.

Δεν θα είμαστε ΕΜΕΙΣ που θα προδώσουμε αυτό το αίμα....

Ξανασκέψου το... Βρίσκεσαι σε λάθος μεριά....

Έλα να ξαναβρεθούμε! Να ξανακουβεντιάσουμε! Να ξαναδιαφωνήσουμε!

Να ξαναβρούμε αυτά που μας ενώνουν! Να ξαναβρούμε την ανθρωπιά μας!!!!!

Μη με φοβερίζεις με τα μαχαίρια σου, τις φωνές σου και τις μαύρες μπλούζες σου....

Δεν σε φοβάμαι.... Μόνο... λυπάμαι που δεν σε ανα-γνωρίζω πια....

Φιλικά... ο φίλος σου... ο συμμαθητής σου.... ο συγχωριανός σου.... ο Γιώργος....

Άει στο διάολο!!!!!!!!!!!

Έγραψα χθες εδώ όταν διάβασα για τις παραιτήσεις κάποιων οψίμως ... μετανοησάντων Μαγδαληνών: “Κάποιοι θα έπρεπε αυτές τις ώρες να βγάλουν το σκασμό και να πάνε σπίτι τους αφού θα μας ζητούσαν συγγνώμη... Αντιθέτως, συνεχίζουν το θέατρο, συνεχίζουν να παίζουν στις πλάτες μας, συνεχίζουν να έχουν μόνη τους έννοια, αν για άλλη μια φορά θα καταφέρουν να ... πλεύσουν στο γιαλό κι ας μη μοιάζουν με μήλα.... "Τσάμπα μάγκες" ή "Original μαγκίτες", θλιβερά ανθρωπάκια που άλλη χαρά δεν βρήκαν στη ζωή παρά να το παίζουν "κάποιοι"... Όλοι αυτοί που τόσο μίλαγαν χωρίς να λένε τίποτα.... Όλοι αυτοί που αναλαμβάνουν πάλι να μας σώσουν, αυτόκλητοι σωτήρες και παράγοντες... Όλοι αυτοί που τότε δεν μιλούσανε μα τώρα κακαρίζουν... Σας βαρεθήκαμε παιδιά... Άντε στο καλό και καλό να βρείτε... Μπας και βρούμε και μεις το δρόμο μας...”

Όχι φίλοι μου!!! Δεν είναι ποντίκια που πηδάνε απ' το πλοίο... Είναι οι αυριανοί αρουραίοι που θέλουν να αποτελειώσουν ό,τι άφησαν τα τρωκτικά που απόψε έβλεπαν μπάσκετ στο εντευκτήριο της Βουλής... Την ώρα που κρινόταν η τύχη μας.... Την ώρα που οι ψηφοφόροι τους διαδήλωναν έξω από τη Βουλή.... Την ώρα που καιγόταν η Αθήνα....

Βλέπω τους σωτήρες μας στη Βουλή... Κανείς δεν δίνει ελπίδα! Μόνο μας λένε με ύφος καρδιναλίων πόσο χειρότερη είναι η ... άλλη λύση! Σε όλα τα σενάρια, τα ίδια λαμόγια ή οι ίδιοι ανίκανοι κυβερνούν, την ίδια μπουζουκόβια "ξέρεις ποιος είμ εγώ ρε" αντίληψη έχουμε, τις ίδιες πελατειακές σχέσεις, την ίδια “όρεξη” για δουλειά, την ίδια περιθωριοποίηση των πιο υγιών κομματιών της κοινωνίας μας, την ίδια εξαθλίωση για τα πιο αδύναμα στρώματα!!!!! Κανένα αισιόδοξο σενάριο δεν έχουμε!

Ποιο πολιτικό (και όχι μόνο) προσωπικό θα εμπιστευτούμε να διαχειριστεί την (ΕΤΣΙ ΚΙ ΑΛΛΙΩΣ ΚΑΚΗ) κατάσταση που θα προκύψει από αύριο;

Όλοι μοιάζουν να έχουν ήδη ξεχάσει πως κάποιες λογικές, κάποιες πρακτικές, κάποιοι με ονοματεπώνυμο και διεύθυνση κατοικίας είχαν στα χέρια τους τις τύχες μας τόσα χρόνια... Κάποιοι μας έφεραν ως εδώ!!! Κάποιοι που κυβερνούσαν, κάποιοι που ήξεραν και σιωπούσαν, κάποιοι που “εξυπηρετούσαν” συμφέροντα, κάποιοι που έταζαν, κάποιοι που ήθελαν να είναι αρεστοί, κάποιοι που διόριζαν, κάποιοι που εκβίαζαν, αλλά και κάποιοι που ξεσηκωνόταν για να υποστηρίξουν την όποια μαλακία ήθελε να περάσει η κάθε συντεχνία,την ίδια ώρα που φρόντιζαν να εκτονώνουν την όποια δίκαιη δυσαρέσκεια με ανούσιες αγωνιστικές γυμναστικές!

Και εμείς οι υπόλοιποι; ΝΑΙ, ΕΜΕΙΣ ρε, που τους ψηφίσαμε και τους χειροκροτάμε ακόμα!!!!!! Εμείς που είμαστε έτοιμοι να ακολουθήσουμε πάλι αύριο τους γιους τους και τις κόρες τους! Εμείς που τους παρακολουθούμε από μακριά να βγάζουνε δεκάρικους ακόμα και τώρα! Εμείς που πάλι έχουμε μοιραστεί σε Ολυμπιακούς-Παναθηναϊκούς. Εμείς που συνεχίζουμε να τρωγόμαστε μεταξύ μας, ανόητα κοκοράκια που στο ίδιο τσουκάλι θα καταλήξουμε....

Όλοι, πολίτες, πολιτευτάδες και πολιτικάντηδες μοιάζουμε να είμαστε στο γήπεδο....

Κανείς δεν σκέφτεται πως ό,τι κι αν αποφασιστεί απόψε, με φασαρίες ή με πανηγυρισμούς, αύριο θα είναι μέρα εθνικού ΠΕΝΘΟΥΣ!

Μονάχα να έχουν την ουρά τους απ' έξω ενδιαφέρει κάποιους!

Να μπορούν αύριο να εκμεταλευτούν τον πόνο και την εξαθλίωση για να πουν “τά λεγα εγώ”!

“Ο χαμένος τα παίρνει όλα” έλεγε το τραγουδάκι! Αυτό τραγουδάμε αυτή την ώρα που πάμε σε έναν άλλο χορό του Ζαλόγγου, καθόλου ηρωικό όμως, καθ όλα πένθιμο δυστυχώς......

ΚΑΜΙΑ αυτοκριτική!

ΚΑΜΙΑ σύνεση!

ΚΑΜΙΑ πρόταση!

ΚΑΜΙΑ ελπίδα!

Άει στο διάολο πια! Όλοι!!!!!!!!! Όλοι μας!!!!!!!!!!!!!!!!!

Υ.Σ. Πάντα ήμουν αντίθετος στα “τσουβαλιάσματα”....

Αυτή τη φορά, τους τσουβαλιάζω! ΟΛΟΥΣ!

Το μίσος νίκησε (?)

Το κείμενο του Κώστα Καραπαππά, το ανέβασε ο φίλος Στρατής στο facebook.
Δεν έχω να προσθέσω τίποτα.....

ΟΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΠΟΛΙΟΡΚΗΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΤΟ ΜΙΣΟΣ…

***Καλώς ορίσατε στην Αθήνα του 2011. Στην πόλη των ελεύθερων πολιορκημένων. Στην πόλη που κτήνη γρυλίζουν και καρφώνουν μαχαίρια, ρόπαλα ή κλομπ (ανάλογα πού ανήκουν) στους ανήμπορους και στους απροστάτευτους. Στους μη έχοντες ελπίδα… Μα, με τι έχουμε να κάνουμε εδώ; Πώς έγινε έτσι αυτή η πόλη; Πώς έγιναν οι δρόμοι στο κέντρο της πόλης, σκηνικό ενός ακήρυχτου πολέμου που μαίνεται δίπλα μας;

***Οι ταξιδιώτες το ξέρουν. Κάθε σύγχρονη πόλη της Δύσης έχει τα γκέτο της. Ο λόγος; Απλός. Η ίδια η… Δύση έχει καταστρέψει ένα μεγάλο μέρος του χάρτη και έχει φτιάξει στρατιές ολόκληρες από πρόσφυγες. Αλλοι, με μάτια βουρκωμένα, περπατάνε μίλια ξυπόλητοι για να βρουν μια ελπίδα. Μια ελπίδα που σπανίως βρίσκουν. Και άλλοι, ψυχές σκοτεινές, με ένστικτα άγριου ζώου, περιμένουν το επόμενο θύμα με ένα μαχαίρι στα χέρια…

***Το ζήτημα είναι πολυεπίπεδο και σίγουρα δεν μπορεί κανείς να είναι απόλυτος. Ποιος είναι ο θύτης; Ποιος είναι το θύμα; Ποιος πονάει πιο πολύ; Θα έρθει ο… καιρός να μας το πει; Ξέρετε, στο σημείο που έχουμε φτάσει, η… φιλοσοφική προσέγγιση δεν λέει κάτι. Οι θεωρίες είναι καλές για όσους είναι στα «παράθυρα» των τηλεοράσεων και για όσους συζητούν τα ζητήματα αυτά στο σπιτάκι τους στα «βου-που» και τα σχολιάζουν με πούρο βλέποντας Λαζόπουλο…

***Όταν δεν σε πιάνει η μπόχα, όταν δεν κινδυνεύεις να μαχαιρωθείς σε κάθε σου βήμα, τότε μπορείς να το πιάσεις φιλοσοφικά το ζήτημα και ιδεολογικά! Οταν όμως είσαι εδώ, στο κέντρο, όπως τυχαίνει να είμαστε κάποιοι από εμάς και βλέπεις τον χαμό, παίρνεις αποστάσεις και λες… Πώς έγινε έτσι αυτή η χώρα…

***Πώς έγινε έτσι η Πατησίων… στην Γ’ Σεπτεμβρίου χθες το μεσημέρι βίωσα το απόλυτο παράλογο. Στον έναν δρόμο, αναρχικοί και αστυνομικοί πολεμούσαν, λίγο πιο κάτω χρυσαυγίτες κυνηγούσαν μετανάστες. Πιο πέρα, μια αγριεμένη παρέα από Ασιάτες κοίταζε στραβά κάποιον περαστικό που τους έλεγε «Ελάτε, ρε, σκοτώστε με για δέκα ευρώ»…

***Πώς γίναμε έτσι… Θυμάμαι, παιδάκι, μου άρεσε να μένω στον παππού και τη γιαγιά στην Πλατεία Αττικής. Κάθε μέρα πήγαινα βόλτα στα τρένα, στον Κολωνό. Μου άρεσε τόσο να βλέπω τα τρένα, που στεκόμουν ώρα, μέχρι να περάσει ένα πορτοκαλί βαγόνι-μηχανή. Κάποια στιγμή, ο μηχανοδηγός έφτασε να αναγνωρίζει τη φιγούρα ενός παππού και ενός εξάχρονου και χτυπούσε την κόρνα. Η χαρά μου ήταν απερίγραπτη. Είχα φτάσει να λέω «ο φίλος μου» όταν πέρναγε αυτό το τρένο. Πηγαίναμε στον λόφο Σκουζέ (ούτε που ξέρω αν υπάρχει πια) και έπαιζα μέχρι το βράδυ… Γυρίζαμε με την Αθήνα να είναι μες στο σκοτάδι. Χθες για πρώτη φορά απάντησα «ΟΧΙ» στην ερώτηση: Αυτή τη βόλτα εγώ μπορώ να την κάνω με τον εξάχρονο γιο μου; Οχι… Αυτή ήταν η απάντηση… Οχι…

*** Το μίσος δυστυχώς νίκησε. Και δεν έχει γυρισμό η κατάσταση. Θα κλαίμε καθημερινά. Ετσι έχει γίνει σε όλη την Ευρώπη. Ρωτήστε τους Γάλλους που είδαν τα προάστια να γίνονται «κάρβουνο» και τον Λεπέν να μπαίνει με 15% στη Βουλή!

***Ποιος έχει δίκιο; Ποιος έχει άδικο… Ποιος να απαντήσει; Και τι σημασία έχει…

***Η γιαγιά που ζει όλη της τη ζωή στην Πλατεία Βικτωρίας και δεν μπορεί να πάει μια βόλτα το βράδυ ξέρετε τι νιώθει; Οτι ο ακροδεξιός με το καδρόνι (που δεν φωνάζει απλώς, αλλά μπορεί να δείρει κιόλας) είναι ο… ΜΟΝΟΣ που μπορεί να την προστατέψει για να μη χάσει την πλατεία στην οποία είδε να παίζεται το έργο όλης της ζωής της! Αυτή είναι η αλήθεια. Γιατί κράτος δεν υπάρχει… Και η γιαγιά νιώθει μίσος… ΜΙΣΟΣ…

***Ο διαδηλωτής που πέφτει στα άρβυλα των ΜΑΤ και ξυπνά (ή δεν ξυπνά) στην εντατική ενός νοσοκομείου ξέρετε τι νιώθει; Μίσος. Θέλει να εκδικηθεί. Θέλει την επόμενη φορά να ρίξει μολότοφ φονική… Και νιώθει ΜΙΣΟΣ…

***Ο ακροδεξιός διαδηλωτής που νιώθει ότι αμύνεται για την Ελλάδα και το πιστεύει, πίσω από κάθε σκουρόχρωμο άνθρωπο βλέπει έναν εχθρό. Και δεν γνωρίζει, δεν ξεχωρίζει τον αθώο από τον φονιά. Τον καλό από τον κακό. Δεν βλέπει, γιατί κυριαρχεί το μίσος… το ΜΙΣΟΣ…

***Ο ΜΑΤατζής, που βλέπει από τη μια πλευρά πέτρες να πέφτουν πάνω του, από την άλλη τις μολότοφ να καίνε τον διπλανό του και μετά σκέφτεται ότι όλα αυτά τα κάνει για έναν μισθό που αύριο θα τον αναγκάσει να δουλέψει νύχτα για να συμπληρώσει το εισόδημα, αγριεύει στους δρόμους, νιώθει απόλυτο ΜΙΣΟΣ για τους απέναντι…

***Ο νέος άνθρωπος που βγαίνει από το σπίτι του για να γιορτάσει τη γέννηση του παιδιού του και τελικά γίνεται σταυρός σε κάποιο μνήμα και μνημόσυνο αντί γενεθλίων δεν είναι απλώς ένας δολοφονημένος άντρας. Είναι η απόδειξη ότι αυτή η πόλη άλλαξε για πάντα. Και είναι η αφορμή για μια κατάσταση για την οποία δεν είμαστε έτοιμοι και δεν ξέρω αν μπορούμε να αντέξουμε. Συσσωρεύτηκε πολύ μίσος και το μίσος είναι σαν το νερό. Πάντα βρίσκει τον τρόπο να περνάει και να βρίσκει διόδους… Πάντα. Και όταν ξεσπάει το μίσος, η λογική δεν μπορεί να σε σώσει…

***Οι ανίκανοι που άφησαν αυτή τη χώρα να γίνει έτσι δεν μπορούν δυστυχώς να κάνουν κάτι. Και να που φτάσαμε στην αυτοδικία. Και μετά ποιος ξέρει σε τι… Η Αθήνα προκαλεί ντροπή στον Παρθενώνα της και αυτά που συμβαίνουν στα στενά είναι πρωτόγνωρα μεν αναμενόμενα δε. Είμαστε ελεύθεροι πολιορκημένοι. Και στο βάθος του μυαλού μας πρέπει να προσπαθήσουμε να μείνουμε άνθρωποι. Και υπό αυτές τις συνθήκες, είναι δύσκολο….

(Το κείμενο δημοσιεύθηκε στον «ΓΑΥΡΟ» στις 13/05/2011 από Κώστα Καραπαππά)

Κάτι νέο ... γεννήθηκε πάντως...

Ο ερχομός της μπεμπούλας μας ήταν φυσικό να μονοπωλήσει το ενδιαφέρον μου αυτές τις μέρες…
Είναι πολύ ιδιαίτερες οι στιγμές και θέλω να ευχαριστήσω και από εδώ όσους τις μοιράστηκαν μαζί μας

Με «τρώει» βέβαια, να γράψω και δυο λόγια για τις εκλογές και τα αποτελέσματά τους…

Θέλω να πω χίλια ευχαριστώ σε όλους όσους εμπιστεύτηκαν «στα χέρια μας» την πρώτη (αν δεν κάνω λάθος) ανεξάρτητη και ακομμάτιστη αυτοδιοικητική κίνηση για τα δεδομένα της Σάμου. Θέλω να πω ένα Μεγάλο Ευχαριστώ και σε όσους μας έδειξαν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο ότι … έχουμε δρόμο ακόμα, ότι πρέπει να διορθώσουμε κάποια λάθη μας, ότι αν θέλουμε να τους πείσουμε πρέπει να προσπαθήσουμε περισσότερο…
Η συνέχεια αυτού του εγχειρήματος δεν μπορεί να αφορά μόνον όσους εμπλακήκαμε εκλογικά. Μια τέτοια εξέλιξη θα σήμαινε ότι αποτύχαμε να κινητοποιήσουμε τα τμήματα της κοινωνίας στα οποία απευθυνόμαστε, θα σήμαινε ότι περιχαρακωθήκαμε, στήσαμε άλλο ένα μηχανισμό που ίσως τελικά και να μην χρειαζόταν, θα «υπονοούσε» ίσως τελικά ότι είμαστε μια … παρέα που έκανε το «τζέρτζελό» της και … «κατά λάθος» εξέλεξε και ένα Δημοτικό Σύμβουλο…
Είμαι σίγουρος ότι «κάποιοι» αυτό ακριβώς εύχονται και ελπίζουν…
Άλλο τόσο όμως, είμαι σίγουρος ότι πρώτοι αυτοί που στηρίξαμε με την ψήφο ή την ενεργή συμμετοχή μας την «Υποτείνουσα», αλλά και ένα μεγάλο μέρος των συμπολιτών μας που ίσως δεν έχει πειστεί ακόμα (εξαιτίας του περιορισμένου χρόνου, των δικών μας –δικαιολογημένων ή όχι- αδυναμιών, ή ακόμα-ακόμα εξαιτίας μιας αποκτημένης μέσα από τόσα χρόνια –δίκαιης και κάποτε άδικης- καχυποψίας), όλοι ΕΜΕΙΣ λοιπόν είμαστε αποφασισμένοι να διεκδικήσουμε όχι τόσο το ρόλο μας στην τοπική πολιτική σκηνή, όσο ΚΥΡΙΩΣ να διεκδικήσουμε να ακούγεται η φωνή του «απλού» και έξω από μηχανισμούς Πολίτη, να διεκδικήσουμε ένα «άλλο» - πιο όμορφο μέλλον, να διεκδικήσουμε μια «διαφορετική» νοοτροπία τόσο στην άσκηση εξουσίας από τους εκλεγμένους μας, όσο και στον τρόπο παρέμβασης ομάδων και πολιτών . Άλλωστε ΑΝ υπάρχει ήδη ένα κέρδος για τη Σαμιώτικη κοινωνία από την παρέμβαση της Υποτείνουσας είναι ακριβώς η ανάδειξη της ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑΣ των ενεργών πολιτών να ΕΚΦΡΑΖΟΝΤΑΙ και να ΕΠΗΡΕΑΖΟΥΝ, κόντρα στη μοιρολατρεία, την παραίτηση, την άγονη γκρίνια του καναπέ και τον … εγκλεισμό μας στα κόμματα ή στα σπίτια μας….
Το πρώτο ζητούμενο λοιπόν είναι να «αναθαρρήσει» όσος κόσμος έστεκε «βουβός θεατής στις παρελάσεις» και να ξεφυτρώσουν παντού στο νησί ομάδες, ομαδούλες, παρέες, οργανώσεις, σύλλογοι και κινήσεις που να διεκδικούν, να αγωνίζονται, να ονειρεύονται, αλλά και να παρεμβαίνουν δημιουργικά με προτάσεις και δράσεις (έστω και αν πρέπει να αντιμετωπίσουν την «εχθρότητα» των αρχόντων ή τις άδικες επιθέσεις του όποιου … κου Τζίχα…) Οι «Ενεργοί Πολίτες», κάποιοι σύλλογοι στα χωριά, αλλά και το «Βαθύ Sos» δείχνουν το δρόμο. Η «Υποτείνουσα» όχι μόνο θα ενθαρρύνει τέτοιες προσπάθειες, αλλά θα σταθεί δίπλα τους ΕΑΝ και ΣΤΟ ΒΑΘΜΟ που της ζητηθεί, ώστε να μην παρεξηγηθεί για προσπάθεια … «καπελώματος». Φαινόμενα όπως αυτό της προσπάθειας «οικειοποίησης» του Καθαρισμού του Ηραίου από Ομάδες ή Παράγοντες, δεν θα επαναληφθούν και ΑΝ γίνει τέτοια προσπάθεια από ΟΠΟΙΟΝΔΗΠΟΤΕ, θα καταγγελθούν.
Το δεύτερο ζητούμενο για εμάς είναι η παρουσία του Νίκου του Γεωργίου στο Δημοτικό Συμβούλιο, να μην είναι απλά άλλη μία από τα ίδια…
Ο χαρακτήρας, το ήθος, το συνεργατικό πνεύμα, αλλά και η διάθεση του Νίκου για Ανοιχτό Διάλογο και Σύνθεση είναι το «αγκωνάρι» που μπορούμε να ακουμπήσουμε, αλλά δεν αρκεί. Χρειάζεται ομαδική δουλειά, στήριξή του από όλους εμάς, χρειάζονται προτάσεις, μελέτη και δουλειά. Αν θα τα καταφέρουμε θα το δείξει το αποτέλεσμα και όχι οι … παχιές κουβέντες…

Ελπίζω ότι σε όλη αυτή την προσπάθεια, δεν θα υπάρχει … αποχή…

Δεν μπορούμε (δυστυχώς) να «ξεφύγουμε» από την πραγματικότητα γύρω μας, δεν μπορούμε να «απόσχουμε» από τα προβλήματα, δεν μπορούμε να «κλείσουμε τα μάτια», να «γυρίσουμε την πλάτη μας στο μέλλον», δεν μπορούμε και δεν δικαιούμαστε να σιωπούμε, να αδιαφορούμε, να ανεχόμαστε, να «κλαίμε σα μυξοπαρθένες», να αρκούμαστε στο «λίγο» και στο «τίποτα»…
Αν η αποχή από τις εκλογές ερμηνεύεται από όλους κατά πως τους βολεύει και τελικά χρησιμεύει μόνο στο να διπλασιάζει τα ποσοστά αυτών που ψηφίζονται από τους … άλλους μισούς, η αποχή από τα κοινά, μόνο τους βολεμένους, τα λαμόγια και τους καιροσκόπους βολεύει.

Η ιδιώτευση δεν είναι ούτε αξιοπρεπής αναχωρητισμός ούτε … σιωπηρή διαμαρτυρία, ούτε αγανακτισμένη αποστασιοποίηση.
Η σιωπή από εδώ και πέρα είναι συνενοχή. Η απάθεια δεν έχει δικαιολογία.
Και αυτό όχι λόγω Υποτείνουσας βέβαια! Απλά: «Δεν πάει άλλο…»

Και αν η Υποτείνουσα δεν αρέσει σε κάποιους… ελάτε να την αλλάξουμε! Ή ακόμα… φτιάξτε μια Κάθετο, μια Περίμετρο ό,τι θέλετε!! Αλλά βγείτε έξω! Δοκιμάστε το! Θα δείτε… θα νιώσετε καλύτερα!!

Φιλιά σε όλους και όλες!

Περί Δημοτικών... Και πάλι....

Ακούγεται ότι στην Ικαρία ενδέχεται να "κατεβει" στις δημοτικές εκλογές διακομματικό ψηφοδέλτιο (πλην του ΚΚΕ)...

Από την άλλη, στη Σάμο περιμένουμε με .... "αγωνία" τι Surprise μάς ετοιμάζει το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης και δεν μας ... φανερώνει τον ("ανεξάρτητο" υποθέτω κι αυτόν)υποψήφιό της!

Όταν προτάθηκε (εδώ και πέντε χρόνια) να απεμπλακούν οι εξελίξεις στα Τοπικά-Δημοτικά δρώμενα από τα κόμματα, να σχηματισθεί ενιαίο ψηφοδέλτιο απαρτιζόμενο από ικανούς, ορεξάτους, άφθαρτους και χωρίς κομματικές ή άλλες δεσμεύσεις συμπολίτες μας, ώστε να επιλεγούν οι πιο άξιοι και να πάει ο τόπος μπροστά... τότε χαρακτηρίστηκε αυτή η πρόταση ανεφάρμοστη, ουτοπική, ρομαντική μέχρι και ... ανόητη, ακόμα και από φίλους καλών προθέσεων...

Είναι προφανές ότι η εξυπηρέτηση προσωπικών μικροφιλοδοξιών, εργολαβικών (και άλλων βεβαίως!!!) συμφερόντων, αλλά κυρίως η ανάγκη των κομμάτων για καταγραφή και ... χρωματισμό του χάρτη, δεν επιτρέπουν να συζητούνται τέτοιες ... "ρομαντικές" σκέψεις...

Φαίνεται ότι αυτή η τετραετία, θα είναι ένας αγώνας δρόμου ώστε να μπορέσει να οργανωθεί και να λειτουργήσει το νέο σύστημα που προέκυψε από τη συνένωση των Δήμων.

Με δεδομένη μάλιστα τη ... δύσκολη οικονομική κατάσταση, μάλλον απαισιόδοξοι πρέπει να είμαστε για την προώθηση μεγάλων ... οραμάτων και έργων...

Ας το σκεφτούν οι διορισμένοι κομματικοί υποψήφιοι...

ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΠΙΛΟΓΗ ΤΟΥΣ ΑΣ ΚΑΝΟΥΝ ΤΟ ... ΑΠΡΟΣΔΟΚΗΤΟ: Ας ανακοινώσουν ότι αποσύρονται και στηρίζουν κάποιο τρίτο πρόσωπο κοινής αποδοχής, άφθαρτο πολιτικά, αδέσμευτο κομματικά, με εμπειρία στη διοίκηση αν είναι δυνατόν, κάποιον που θα έχει τη δυνατότητα να επιλέξει και να προτείνει ένα ψηφοδέλτιο με πολίτες που μπορούν να ανταποκριθούν στις νέες ανάγκες, αντί για ψηφοδέλτιο "ομάδων", "κουμπάρων", "ισορροπιών", "στελεχών", διανομέων σταυρωμένων ψηφοδελτίων και .... "πλατο-χτυπητών"...

Και μη μου πουν πάλι ότι δεν γίνεται... Μόνο του σπανού τα γένια δεν γίνονται!

Αλλού μπορούν!!!!!

Εγώ και ο ... Καλλικράτης....

Tο Νοέμβριο του ... 2005 είχα στείλει μια επιστολή σε τοπική εφημερίδα που μεταξύ άλλων έγραφε:
“Άρχισε πάλι η ανά τετραετία επαναλαμβανόμενη και άνοστη πια εκλογολογία, κυρίως όσον αφορά στο Δήμο Σαμίων.
Δυστυχώς είναι πια κοινός τόπος ότι η πόλη της Σάμου βρίσκεται σε συνεχώς φθίνουσα πορεία.
Ο τόπος μας γίνεται όλο και πιο φτωχός, οι συμπολίτες μας όλο και πιο ξένοι, η ζωή μας όλο και πιο μίζερη.
Οι νέοι μας φεύγουν για τα αστικά κέντρα, οι έμποροι σφραγίζουν επιταγές και όλοι μας έχουμε αποδοθεί στο προσφιλές μας σπορ της ... γκρίνιας!
Σε όλες τις συντροφιές ακούς παράπονα για το κακό το ριζικό και την κακή τη μοίρα...
Όλοι συμφωνούν πως “δεν πάει άλλο”, κανείς δεν κάνει κάτι όμως....
Αξιόλογοι άνθρωποι μπαίνουν ή μένουν στο περιθώριο, αφήνοντας ...ζωτικό χώρο σε κάθε λογής μαϊντανούς και μωροφιλόδοξους.
Οι “πρωτοβουλίες” εμφανίζονται κάθε παραμονή εκλογών, οι υποσχέσεις περισσεύουν, οι χαιρετούρες και οι εναγκαλισμοί μαζεύουν ψήφους, οι φελλοί και τα σκ.... επιπλέουν...
Στο μεταξύ, η Φραγκόκλησσα γκρεμίζει, με κόκκινα φανάρια δίκην λαβάρου στην πρόσοψη, ο περιφερειακός βαλτώνει στα δικαστήρια, το λιμάνι αναδίδει την οσμή της σαπίλας που μας περιβάλλει.
Οι “σχολές” άπιαστο όνειρο, το πάρκινγκ καθημερινή αγωνία, τα σκουπίδια όταν μαζεύονται δεν έχουν πού να πάνε, οι εργολάβοι αδειάζουν τα μπάζα όπου ... δεν τους βλέπουν, η δημοτική συγκοινωνία ουτοπία, το εργοστάσιο ούτε φεύγει ούτε μένει, τα χωριά αδειάζουν, το ΞΕΝΙΑ μας απειλεί, ο παραλιακός πνίγεται στην πρώτη βροχή, το Κοκκάρι χειμώνα άδειο-καλοκαίρι μισοάδειο, η Γάγκου σκηνικό για φιλμ νουάρ, το Μαλαγάρι με ένα λιμάνι φάντασμα, το Πάνω Βαθύ γκρεμίζει, οι λαθρομετανάστες περιμένουν την ελεημοσύνη μας, η Θεατρική Ομάδα και η Κινηματογραφική Λέσχη το ίδιο, το Γήπεδο δεν είναι ... Στάδιο, η Πλατεία δεν είναι .... Πλατεία, το Λιμάνι δεν είναι ... λιμάνι, οι υπεύθυνοι δεν είναι υπεύθυνοι......
Ο “πίλος” του Δημάρχου “υψηλός”, το αντιδημαρχιλίκι “καταξίωση”, οι μπουφέδες “πολιτική”, η ανανέωση πρόσχημα, το “ακομμάτιστον” ειρωνεία....
Το μέλλον ζοφερό και το όνειρο εφιάλτης.
Δε θα ανατραπεί αυτή η πορεία όσο δεν υπάρχουν άνθρωποι με όρεξη για δουλειά, άνθρωποι νέοι στις ιδέες και τις νοοτροπίες, σοβαροί, μετρημένοι, με όραμα και διάθεση για διάλογο αλλά και σύγκρουση....
Δε θα ανατραπεί αυτή η εικόνα όσο θα ψηφίζουμε κόμματα, σωτήρες, και ρουσφετολόγους...
Δε θα αλλάξουν τα πράγματα όσο η πολιτική μας παρουσία περιορίζεται στις συγκεντρώσεις του ....Γκότσου και στη .... χαλαρή ψήφο.”

Πέντε χρόνια μετά, δεν ξέρω αν έχει αλλάξει κάτι πέρα από τη σύνθεση του Δημοτικού Συμβουλίου....

Η σχεδιαζόμενη διοικητική μεταρρύθμιση, ασχέτως του αν από αυτή θα προκύψουν 2, 3 ή 4 Δήμοι για το νησί μας, θέτει ξανά και μάλιστα επιτακτικότερα από τότε σε συζήτηση τον τρόπο επιλογής και εκλογής των δημοτικών αρχόντων.
Τα νέα μεγέθη των Δήμων, η αναμενόμενη μεταφορά αρμοδιοτήτων σε αυτούς, η πολυπλοκότητα των προβλημάτων και οι τεράστιες διαφορές των αναγκών, αλλά και των προοπτικών και δυνατοτήτων του κάθε τοπικού διαμερίσματος, απαιτούν όχι μόνο αυξημένα προσόντα, διοικητική ικανότητα, όραμα και γνώση, αλλά και δυνατότητα σύνθεσης απόψεων, ιεράρχησης των αναγκών πέρα από ψηφοθηρικούς ή μικροπολιτικούς υπολογισμούς, τοπικίστικους μικροεγωισμούς και εξαρτήσεις από μηχανισμούς, κόμματα, κομματάρχες, "κολλητούς" και "ομάδες πίεσης".
Ίσως είναι η κατάλληλη στιγμή για τις τοπικές κομματικές οργανώσεις να κάνουν τη μεγάλη υπέρβαση.
Να προτάξουν το συμφέρον του Δήμου μας (όπως και αν αυτός τελικά διαμορφωθεί).
Να ξεπεράσουν το "σύμπλεγμα" του χρώματος στο χάρτη των τηλεοπτικών δελτίων.
Να αντιληφθούν την κρισιμότητα των καιρών και το μέγεθος των προβλημάτων και να υποστείλουν τις κομματικές σημαίες.
Να προσπεράσουν ιεραρχίες και επετηρίδες, διαγκωνισμούς και αντιθέσεις.
Να τολμήσουν το απρόσμενο και να συνεργαστούν.
Να συμφωνήσουν και να προτείνουν ΚΟΙΝΟ ΥΠΟΨΗΦΙΟ Δήμαρχο που να χαίρει γενικής εκτίμησης και αποδοχής, πλαισιωμένο από μια ομάδα συμπολιτών μας που να έχει τη γνώση, τη δυνατότητα και το όραμα να ξαναφέρουν το Δήμο σε τροχιά ανάπτυξης και το χαμόγελο στα πρόσωπα των συνδημοτών μας.
Να στηρίξουν ΚΟΙΝΟ και ΕΝΙΑΙΟ ψηφοδέλτιο από άφθαρτα και νέα πρόσωπα, από όπου θα μπορούσαμε να εκλέξουμε τους πιο άξιους ανεξαρτήτως κομματικής προέλευσης.
Δύσκολο ίσως εγχείρημα...
Ίσως όμως να είναι η μόνη διέξοδος από την άγονη γκρίνια, την καθυστέρηση, το τέλμα, τη μιζέρια...
Ας ελπίσουμε ότι οι όποιοι μηχανισμοί δεν θα προτιμήσουν να προτάξουν τοπικίστικους ή κομματικούς "πατριωτισμούς" και πολιτικές "καριέρες" , ότι δεν θα προτιμήσουν να "βολέψουν" σε κάποια σχήματα, δοκιμασμένους και αποτυχημένους "πολιτικάντηδες", κομματικά ενεργούμενα, δεινόσαυρους και μαριονέτες.

Αυτά έγραφα το Γενάρη...
Και μιας και το παιχνίδι έχει ανάψει για τα καλά με δημοσκοπήσεις, υπόγειες διαδρομές και προσεγγίσεις, αλλά και πονηρά ... σχολιάκια και περίεργες “φήμες”...
Επειδή, κάποιοι διαδίδουν ... περίεργα σενάρια...
Επειδή έπεσαν και κάποιες “μπηχτές” από κάποιους “καλοπροαίρετους” για την αφεντιά μου...
Θέλω να ξεκαθαρίσω ότι δεν πρόκειται να είμαι υποψήφιος ή να στηρίξω ΚΑΝΕΝΑ ψηφοδέλτιο γεννημένο μέσα στους γνωστούς κομματικούς διαδρόμους με τις γνωστές διαδικασίες.
Ούτε να στηρίξω ΟΠΟΙΟΝΔΗΠΟΤΕ δυσαρεστημένο δεν επιλεγεί τελικά από το κόμμα του και αποφασίσει να κατέβει τάχα μου “ανεξάρτητος” και “αντάρτης”....
Όποιοι και όσοι επιθυμούν να “κατεβάσουν” ανεξάρτητο δημοτικό ψηφοδέλτιο, ας το ανακοινώσουν ΤΩΡΑ!
Πριν την ανακοίνωση των ονομάτων των κομματικών υποψηφίων!
Αλλιώς μόνο προσωπικές φιλοδοξίες θα θεωρήσουμε ότι εξυπηρετούν.
Ο νέος Δήμος χρειάζεται δυνάμεις υγιείς και φρέσκες από ΟΛΟΥΣ τους πολιτικούς χώρους και από ΟΛΟ το νησί.
Από τα κομματικά μαγαζιά και παραμάγαζα δεν μπορούμε να ελπίζουμε πολλά...
Ας το τολμήσουν όσοι πιστεύουν ότι έχουν τη δύναμη, το μεράκι και τη διάθεση!
Και ας αφήσουν την ταπεινότητά μου ήσυχη....
Υ.Σ. Δεν ήταν απόφασή μου από την αρχή να ... αποσυρθώ στη γκρίνια μου...
Συμμετείχα με ενθουσιασμό σε προσπάθειες να συστήσουμε ένα ανεξάρτητο ακομμάτιστο δημοτικό συνδυασμό.
Δυστυχώς αποτύχαμε!
Ελπίζω να βρεθούν άλλοι αξιότεροι....

Άσχετη με τη θεματολογία του blog επιστολή προς συντρόφους "πρώην" ή όχι....

Σύντροφοι και φίλοι.
Μέχρι την ώρα που γράφω αυτές τις γραμμές (Κυριακή βράδυ), ελάχιστα ξέρω για όσα ειπώθηκαν και έγιναν στο 6ο Συνέδριο. Υποθέτω ότι αύριο ο Τύπος θα έχει λεπτομέρειες.
Δε νομίζω όμως ότι θα αλλάξει κάτι... Όλοι περιμέναμε και όλοι μυριζόμασταν τις εξελίξεις...
Δεν ξέρω επίσης, αν ταυτίζομαι πολιτικά με όλους τους αποχωρήσαντες από το Συνέδριο.
Έχω μια αίσθηση ότι κάποιοι από αυτούς ονειρεύονται ένα “ενδιάμεσο” σχήμα, ένα άλλοθι αξιοπρεπούς αποχώρησης, μια δεύτερη βάρκα για να μεταπηδήσουν στο καίκι του ΠΑΣΟΚ χωρίς να χρειαστεί καν να βραχούν...
Ανάμεσά τους είναι και πολλοί -είμαι σίγουρος- που βαρέθηκαν τη θολούρα του ΣΥΡΙΖΑ, τις minimum συμφωνίες που δεν παράγουν πολιτική, το κρύψιμο των (ουσιαστικών) διαφορών κάτω από το χαλί, τους τακτικισμούς, τα παιχνίδια ισορροπιών, το ψευτο-σαβουάρ βιβρ και τις μεταξύ μας μαχαιριές...
Ανάλογες περιπτώσεις (και ανησυχίες) πιστεύω ότι υπάρχουν και σε συντρόφους που ... έμειναν...
Κάποιοι ονειρεύονται συνεργασίες ή και ενσωμάτωση στο ΚΚΕ της Παπαρήγα και αναπολούν το Στάλιν...
Κάποιοι άλλοι έβγαλαν από το πατάρι και ξεσκονίζουν τον Τσελεμεντέ του Αναρχικού...
Υπάρχουν όμως και κάποιοι που βλέπουν το συριζέικο αδιέξοδο, δεν ταυτίζονται πολιτικά όμως με τους ανανεωτικούς, δεν τους “πάει” η ταμπελίτσα ή δεν γουστάρουν τον ... Μαργαρίτη ρε αδερφέ...
Ξέρω ότι έχω συντρόφους που μπορώ να συζητήσω και ΜΕΣΑ και ΕΞΩ από το Συνέδριο...
Ξέρω ότι υπάρχουν ακόμα αριστεροί που πιστεύουν στο Σοσιαλισμό με Δημοκρατία και Ελευθερία.
Αριστεροί που δεν πιστεύουν σε πεφωτισμένες πρωτοπορίες και δικτατορίες του βιομηχανικού προλεταριάτου.
Πολίτες που διεκδικούν το δικαίωμα στην Κριτική Σκέψη και τον Ελεύθερο Λόγο.
Σύντροφοι που αγωνίστηκαν και ακόμα ονειρεύονται μια σύγχρονη Αριστερά της εργασίας, της οικολογίας και του Πολιτισμού.
Σύντροφοι που στέκονται αγέρωχα απέναντι στους εθνικισμούς και τους φανατισμούς, αλλά δεν χαρίζουν σε κανένα φασισταριό το δικαίωμα να μονοπωλεί τον Πατριωτισμό ή την Ιστορία.
Σύντροφοι που δε νιώθουν την ανάγκη να διαχωρίζουν τη βία σε καλή και κακή, σε κρατική και αυθόρμητη, σε δικαιολογημένη και εγκληματική και την αποκηρύσσουν από αρχή.
Φίλοι που δεν μάθανε να διαλέγουνε τους φίλους τους με κριτήριο τη γραβάτα ή το τζην, που δεν ξέχασαν ούτε τον αγώνα στους δρόμους, ούτε την ευπρεπή πολιτική συμπεριφορά.
Υπάρχουν αγωνιστές της Αριστεράς τέλος, που δεν ενδιαφέρονται για καρέκλες και οφίτσια και μηχανισμούς και ίντριγκες...
Υπάρχουν ΜΕΣΑ και ΕΞΩ τέτοιοι. Που ίσως νιώθουν πιο άνετα με κάποιους που βρέθηκαν στην “αποκεί” όχθη, παρά με αυτόν που κάθεται στη διπλανή καρέκλα...
Τραγικό δεν είναι το γεγονός της αποχώρησης μιας τάσης από το συνέδριο.
Τραγικό θα είναι όλοι αυτοί οι άνθρωποι να χαθούν... Να κοπούν οι γέφυρες....
Η αποχώρηση αυτή ας γίνει ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ευκαιρία να ΣΥΖΗΤΗΣΟΥΜΕ...
Να κουβεντιάσουμε για το ποια Αριστερά θέλουμε...
Ο διάλογος για να είναι γόνιμος δεν μπορεί να γίνεται πίσω από χαρακώματα και δογματισμούς.
Από την άλλη όμως, πρέπει να αναγνωρίζει τις διαφωνίες, όχι να τις κρύβει με την ελπίδα ότι “κάποτε” με μεταφυσικό τρόπο θα ξεχαστούν....
Το ιδεολόγημα της Μεγάλης Αριστεράς που απλώνεται από τα αριστερά του ΠΑΣΟΚ, ή ... της Νέας Δημοκρατίας κατ' άλλους.... μέχρι πέρα από το ΚΚΕ με ολίγον και από αναρχικό χώρο, ήταν από την αρχή αστείο...
Η Αριστερά, η Δική μας Σύγχρονη, Σκεπτόμενη Αριστερά, θα γίνει Μεγάλη Μόνον όταν ο λαός το θελήσει. Και αυτό με τη σειρά του, θα γίνει όταν δώσουμε μεγάλες και καθαρές απαντήσεις στα μεγάλα και εκβιαστικά ερωτήματα. Όχι με λογιστικές προσθαφαιρέσειςκομμάτων, κομματιδίων, ομάδων, γκρουπούσκουλων και βεβαίως-βεβαίως όλων ημών των περίφημων ανεντάκτων(!!)
Ας γίνει λοιπόν αυτή η αποχώρηση ευκαιρία για αναζήτηση και συζήτηση.
Ας πάνε επιτέλους στο ΠΑΣΟΚ όσοι θέλουν και στο ΚΚΕ όσοι μπορούν!
Και ας βρεθούμε οι υπόλοιποι...
Δεν χρειάζεται να κάνουμε σημαίες τον Αλέκο, τον Αλέξη και το Φώτη.
Δεν χρειάζεται καν να είναι μπροστά...
Ας ανοίξουμε δρόμους εμείς!
Κάνω μία έκκληση αυτή την ώρα: Ας μη βιαστούν οι αποχωρήσαντες!
Δεν υπάρχει κανένας λόγος να προχωρήσουμε ακόμα σε ίδρυση νέου κόμματος.
Ας “στήσουμε” έναν όμιλο... Ένα φόρουμ... Πείτε το όπως θέλετε!
Ας αφήσουμε λίγο χρόνο για σκέψη και ζυμώσεις...
Ας μη δικαιώσουν όσους τους κατηγόρησαν ότι τάχα μου ορέγονται προεδριλίκια και οφίτσια.
Και κυριως: Δεν υπάρχει κανένας λόγος να ανοίξουμε πόλεμο μεταξύ μας!
Ας μην πέσουμε στην παγίδα που θα μας στήσουν οι Πρετεντέρηδες και τα τσοντοκάναλα που διψούν για αίμα, σπέρμα και κοκορομαχίες...
Ας αντιπαρατεθούμε με τις αδυναμίες μας, με τους δογματισμούς, με τις αγγυλώσεις, με τα μαντριά μας. Όχι με τους χθεσινούς και εν δυνάμει αυριανούς συντρόφους μας!!


Υ.Σ. Ο γράφων δεν ανήκει οργανωτικά στο ΣΥΝ από την πρώτη συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ στη Σάμο. Τότε, όταν προσπάθησε να διατυπώσει τις αμφιβολίες και τους φόβους του για τον τρόπο που επιχειρούταν το εγχείρημα και να αντιταχθεί στο πανηγυρικό κλίμα που επικρατούσε, θέτοντας ερωτήματα για την οργανωτική δομή, αλλά και την ιδεολογική συνέπεια του νέου σχήματος, δέχτηκε ομαδόν επίθεση από “ανανεωτικούς” και “προεδρικούς” οι οποίοι είτε “δεν καταλάβαιναν” τι έλεγα είτε θεώρησαν ότι λέω “μ.......ες”....
Τότε μόνο οι εκτός ΣΥΝ σύντροφοι κατάλαβαν τι έλεγα.... Αυτοί οι ...καταραμένοι που τώρα τα φταίνε όλα....

Είναι Πρωτομαγιά σύντροφε... αλλά...

Δεν μπορώ να το ξεπεράσω…. Και δεν θέλω….
Τριγύρω μιζέρια, γκρίνια και απογοήτευση… Όλα να μοιάζουν γκρίζα…
Και συ κάπου να ψάχνεις να ακουμπήσεις τις ελπίδες σου… Να δώσεις μορφή, έστω μια πνοή, στα όνειρά σου… Να πάρεις τη ζωή στα χέρια σου ρε αδερφέ! Να ακουστεί μια φορά και η δική σου η φωνή, η δική σου αγωνία…
Και νά σου ο … φωστήρας και να σε λέει «ανυποψίαστο κορόιδο»… Να σε … προγκάει… Να σε βαφτίζει «παραδουλεύτρα του συστήματος»…
-Μη δίνεις νερό στη γριά απέναντι που αρρώστησε… Έχεις πληρώσει ΦΟΡΟΥΣ ηλίθιε, για το «Βοήθεια στο Σπίτι»…
-Μη δίνεις ένα πιάτο φαγητό στον «τρελό» του χωριού… Υπάρχει «Πρόνοια»…
-Μη δίνεις ένα ρούχο στο μετανάστη… Να φροντίσουν απ’ τη … Frontex!
-Μη νοιάζεσαι για το παιδί που μπήγει το βελόνι δίπλα σου στο πάρκο… Τι τους έχουμε τους χαρτογιακάδες του ΟΚΑΝΑ;
-Μην τρέξεις όταν πάρει φωτιά του γείτονα το σπίτι… Της Πυροσβεστικής δουλειά…
-Και γράψε στ’ «αποτέτοια» σου το κοριτσάκι που ζητάει βοήθεια… Μόνο να χτυπάνε διαδηλώσεις ξέρουνε οι «μπάτσοι»;
Είναι «φιλανθρωπίες» λέει αυτά… Φτηνοί συναισθηματισμοί… «Χριστιανικός ανθρωπισμός» και ανοησίες… Για να μην πούμε για τον «περιβόητο» εθελοντισμό «που μας πλασάρουν»
Πρέπει να καταρρεύσει το σύστημα! Και εμείς οι ανόητοι το βοηθάμε να σταθεί στα πόδια του!
Σύντροφε, αυτό δεν είναι αριστερά!! Δεν είναι τουλάχιστον η δική μου Αριστερά!!
Αυτό δεν είναι όραμα!! Αυτό είναι φρίκη!
Θυμάμαι… πριν χρόνια, ήρθε στη Σάμο, ο Πάνος ο Τζαβέλας για μια συναυλία…
Εκείνο το βράδυ είχε φωτιά στο νησί…
Ο Τζαβέλας βγήκε στη σκηνή και ζήτησε να φύγουν όλοι, να πάνε στη φωτιά…
Την ίδια ώρα, οι καφενέδες ήταν γεμάτοι χασομέρηδες που γκρίνιαζαν για την ανεπάρκεια της Δασικής…
Δεν είχα καταλάβει τότε ότι … ετοίμαζαν την επανάσταση και θύμωνα…
Ούτε το … κορόϊδο ο Τζαβέλας το κατάλαβε φαίνεται…
Αλλά… τέτοια … παραδουλεύτρα του συστήματος θα ήτανε κι ο συχωρεμένος ο ανυποψίαστος….
Ξημερώνει Πρωτομαγιά σύντροφε…
Μου φαίνεται φέτος καλύτερα να μην κατέβεις στην πορεία…
Είσαι μπερδεμένος… Χάθηκες στα τσιτάτα και τα συνθήματα και ξέχασες…
Άραξε στον … καναπέ καλύτερα…
Σκέψου μήπως δεν φταίει μοναχά το άτιμο το Σύστημα που καταφέρνει να επιβιώνει…
Σκέψου μήπως δεν φταίνε μόνο οι άλλοι που φτάσαμε ως εδώ…
Μήπως δεν φταίνε μοναχά οι «άλλοι» που δεν μας ακούνε πια…
Άστο για φέτος… Θα βγουν άλλοι στους δρόμους…
Νέα παιδιά που να μπορούμε να τους εμπιστευτούμε τα όνειρά μας…
Που δεν θα δίνουν με εξαλλοσύνες «πάτημα» να μας έχουν στη γωνία…
Που θα θέλουν ακόμα να μπορούν να σκέφτονται πριν φωνάξουν ό,τι τους προστάξει η ντουντούκα…
Που θα θυμούνται ότι το Σοσιαλισμό τον θέλουμε για τον Άνθρωπο και τον Πολιτισμό, όχι για να χτίσουμε καινούρια Τείχη, να προσκυνήσουμε καινούριες εξουσίες και να αλλάξουμε … προφίλ στη βαρβαρότητα…
Πήγαινε να μαζέψεις λουλουδάκια φέτος σύντροφε…
Μπας και μαλακώσει η ψυχή σου….
Μήπως και ξαναθυμηθείς της ζωής την ομορφιά…
Που ξέρεις… μπορεί και να ξεθολώσει το μυαλό σου…
«Σύντροφε»….

ΠΑΡΑΜΕΘΟΡΙΟΣ

Το ξανα"ανέβασα" πριν από τρία χρόνια...

Αναρρωτιόμουν τότε αν η εξουσία είναι ... αντιποιητική...

Σήμερα το θυμήθηκα πάλι...

Φοβάμαι ότι έχω καταλήξει πια στα συμπεράσματά μου...

ΠΑΡΑΜΕΘΟΡΙΟΣ

"Εδώ δεν μένει τίποτε άλλο παρά ο σαρκασμός.
Μες τα νερά του λιμανιού
να μελετάς την πόλη
τιτλούχους να λαθροβιούν
για ερμαφρόδιτα γυναικάρια.
Νάρκισσους να αφηνιάζουν
στους εσπερινούς περιπάτους
στρατιώτες να πεινάνε για έρωτα
και να χορταίνουν με πειθαρχίες.
Κυρίες να πίνουν τσάι, πάντα τσάι
................................................................

Κι εσύ να κάθεσαι νωχελικά στο τραπεζάκι
με τον καφέ και τον καπνό σου
ή να μπερδεύεσαι αθόρυβα στο πλήθος
που φλυαρεί και φλυαρεί απληροφόρητο
Σε κέντρα κοσμικά ή στο σεργιάνι,
ίσως και βρεις να πεις κάποια κουβέντα
ή με πατρίκιους ή με πληβείους
για το Ηραίο μας που πνίγεται στο χώμα,
για το νησί που χάνεται
και για το Αύριο..."

Μ.Κάρλας, Σαμιακή Επιθεώρηση Ι37

ΔΗΜΟΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ...

Το Νοέμβριο του ... 2005 είχα στείλει μια επιστολή σε τοπική εφημερίδα που μεταξύ άλλων έγραφε:

“Άρχισε πάλι η ανά τετραετία επαναλαμβανόμενη και άνοστη πια εκλογολογία, κυρίως όσον αφορά στο Δήμο Σαμίων.
Δυστυχώς είναι πια κοινός τόπος ότι η πόλη της Σάμου βρίσκεται σε συνεχώς φθίνουσα πορεία.
Ο τόπος μας γίνεται όλο και πιο φτωχός, οι συμπολίτες μας όλο και πιο ξένοι, η ζωή μας όλο και πιο μίζερη.
Οι νέοι μας φεύγουν για τα αστικά κέντρα, οι έμποροι σφραγίζουν επιταγές και όλοι μας έχουμε αποδοθεί στο προσφιλές μας σπορ της ... γκρίνιας!
Σε όλες τις συντροφιές ακούς παράπονα για το κακό το ριζικό και την κακή τη μοίρα...
Όλοι συμφωνούν πως “δεν πάει άλλο”, κανείς δεν κάνει κάτι όμως....
Αξιόλογοι άνθρωποι μπαίνουν ή μένουν στο περιθώριο, αφήνοντας ...ζωτικό χώρο σε κάθε λογής μαϊντανούς και μωροφιλόδοξους.
Οι “πρωτοβουλίες” εμφανίζονται κάθε παραμονή εκλογών, οι υποσχέσεις περισσεύουν, οι χαιρετούρες και οι εναγκαλισμοί μαζεύουν ψήφους, οι φελλοί και τα σκ.... επιπλέουν...
Στο μεταξύ, η Φραγκόκλησσα γκρεμίζει, με κόκκινα φανάρια δίκην λαβάρου στην πρόσοψη, ο περιφερειακός βαλτώνει στα δικαστήρια, το λιμάνι αναδίδει την οσμή της σαπίλας που μας περιβάλλει.
Οι “σχολές” άπιαστο όνειρο, το πάρκινγκ καθημερινή αγωνία, τα σκουπίδια όταν μαζεύονται δεν έχουν πού να πάνε, οι εργολάβοι αδειάζουν τα μπάζα όπου ... δεν τους βλέπουν, η δημοτική συγκοινωνία ουτοπία, το εργοστάσιο ούτε φεύγει ούτε μένει, τα χωριά αδειάζουν, το ΞΕΝΙΑ μας απειλεί, ο παραλιακός πνίγεται στην πρώτη βροχή, το Κοκκάρι χειμώνα άδειο-καλοκαίρι μισοάδειο, η Γάγκου σκηνικό για φιλμ νουάρ, το Μαλαγάρι με ένα λιμάνι φάντασμα, το Πάνω Βαθύ γκρεμίζει, οι λαθρομετανάστες περιμένουν την ελεημοσύνη μας, η Θεατρική Ομάδα και η Κινηματογραφική Λέσχη το ίδιο, το Γήπεδο δεν είναι ... Στάδιο, η Πλατεία δεν είναι .... Πλατεία, το Λιμάνι δεν είναι ... λιμάνι, οι υπεύθυνοι δεν είναι υπεύθυνοι......
Ο “πίλος” του Δημάρχου “υψηλός”, το αντιδημαρχιλίκι “καταξίωση”, οι μπουφέδες “πολιτική”, η ανανέωση πρόσχημα, το “ακομμάτιστον” ειρωνεία....
Το μέλλον ζοφερό και το όνειρο εφιάλτης.
Δε θα ανατραπεί αυτή η πορεία όσο δεν υπάρχουν άνθρωποι με όρεξη για δουλειά, άνθρωποι νέοι στις ιδέες και τις νοοτροπίες, σοβαροί, μετρημένοι, με όραμα και διάθεση για διάλογο αλλά και σύγκρουση....
Δε θα ανατραπεί αυτή η εικόνα όσο θα ψηφίζουμε κόμματα, σωτήρες, και ρουσφετολόγους...
Δε θα αλλάξουν τα πράγματα όσο η πολιτική μας παρουσία περιορίζεται στις συγκεντρώσεις του ....Γκότσου και στη .... χαλαρή ψήφο.”

Πέντε χρόνια μετά, δεν ξέρω αν έχει αλλάξει κάτι πέρα από τη σύνθεση του Δημοτικού Συμβουλίου....
Η σχεδιαζόμενη διοικητική μεταρρύθμιση, ασχέτως του αν από αυτή θα προκύψουν 2, 3 ή 4 Δήμοι για το νησί μας, θέτει ξανά και μάλιστα επιτακτικότερα από τότε σε συζήτηση τον τρόπο επιλογής και εκλογής των δημοτικών αρχόντων.
Τα νέα μεγέθη των Δήμων, η αναμενόμενη μεταφορά αρμοδιοτήτων σε αυτούς, η πολυπλοκότητα των προβλημάτων και οι τεράστιες διαφορές των αναγκών, αλλά και των προοπτικών και δυνατοτήτων του κάθε τοπικού διαμερίσματος, απαιτούν όχι μόνο αυξημένα προσόντα, διοικητική ικανότητα, όραμα και γνώση, αλλά και δυνατότητα σύνθεσης απόψεων, ιεράρχησης των αναγκών πέρα από ψηφοθηρικούς ή μικροπολιτικούς υπολογισμούς, τοπικίστικους μικροεγωισμούς και εξαρτήσεις από μηχανισμούς, κόμματα, κομματάρχες, "κολλητούς" και "ομάδες πίεσης".
Ίσως είναι η κατάλληλη στιγμή για τις τοπικές κομματικές οργανώσεις να κάνουν τη μεγάλη υπέρβαση.
Να προτάξουν το συμφέρον του Δήμου μας (όπως και αν αυτός τελικά διαμορφωθεί).
Να ξεπεράσουν το "σύμπλεγμα" του χρώματος στο χάρτη των τηλεοπτικών δελτίων.
Να αντιληφθούν την κρισιμότητα των καιρών και το μέγεθος των προβλημάτων και να υποστείλουν τις κομματικές σημαίες.
Να προσπεράσουν ιεραρχίες και επετηρίδες, διαγκωνισμούς και αντιθέσεις.
Να τολμήσουν το απρόσμενο και να συνεργαστούν.
Να συμφωνήσουν και να προτείνουν ΚΟΙΝΟ ΥΠΟΨΗΦΙΟ Δήμαρχο που να χαίρει γενικής εκτίμησης και αποδοχής, πλαισιωμένο από μια ομάδα συμπολιτών μας που να έχει τη γνώση, τη δυνατότητα και το όραμα να ξαναφέρουν το Δήμο σε τροχιά ανάπτυξης και το χαμόγελο στα πρόσωπα των συνδημοτών μας.
Να στηρίξουν ΚΟΙΝΟ και ΕΝΙΑΙΟ ψηφοδέλτιο από άφθαρτα και νέα πρόσωπα, από όπου θα μπορούσαμε να εκλέξουμε τους πιο άξιους ανεξαρτήτως κομματικής προέλευσης.
Δύσκολο ίσως εγχείρημα...
Ίσως όμως να είναι η μόνη διέξοδος από την άγονη γκρίνια, την καθυστέρηση, το τέλμα, τη μιζέρια...
Ας ελπίσουμε ότι οι όποιοι μηχανισμοί δεν θα προτιμήσουν να προτάξουν τοπικίστικους ή κομματικούς "πατριωτισμούς" και πολιτικές "καριέρες" , ότι δεν θα προτιμήσουν να "βολέψουν" σε κάποια σχήματα, δοκιμασμένους και αποτυχημένους "πολιτικάντηδες", κομματικά ενεργούμενα, δεινόσαυρους και μαριονέτες.

Το δίλημμα...

από άρθρο του Κ. Πουλακίδα

Μιλώντας κάποτε στη Θεσσαλονίκη ο Λεωνίδας Ιασωνίδης, υπουργός των κυβερνήσεων Βενιζέλου, σε μια στιγμή είπε:
"Αρ' ατώρα έρθαμεν σε δίλημμα". Το πλήθος των Ποντίων έμεινε σιωπηλό. Μέχρι που κάποιος σήκωσε το χέρι και υπέβαλε την ερώτηση που απασχολούσε όλους: "Πασσά Ιασωνίδη, ντο εν το δίλημμα;" "Ακούστε να λέγω σας ντο εν το δίλημμα" απάντησε ο Ιασωνίδης.
"Πέρωμεν ένα σκοινίν. Περάζουμ' α ας σο στόμαν και βγάλουμ' ατό ας σον κώλον! Σ' εμπρός το μέρος δένουμεν ένα σκατόν! Σ' οπίς πα το μέρος δένουμεν έναν αγγούρ'! Συρτς να εβγάλτς το σκατόν ας σο στόμας, εμπέν' το αγγούρ' σον κώλος! Συρτς να εβγάλτς το αγγούρ' ας σον κώλος, εμπέν το σκατό σο στόμας! Αρ' ατό εν το δίλημμα!!!"

Καλή ... προεκλογική περίοδο λοιπόν...
Και καλό ... βόλι...

Φοβάμαι....... ακόμα.........

η φωτό από την επίσκεψη του κραταιού τότε Πατακού στη Σάμο...

plastic flag power: Samos

Χωρίς άλλα λόγια... Για να μην ξεχνάμε...

Κοραής και Ρήγας

Το μπουντρούμι του Κολοκοτρώνη

"Φταίμε;"

Σίγουρα δεν απευθυνόταν στην αφεντιά μου το σχόλιο των "Στιγμιοτυπων" στη "Χαραυγή" τής 20ης Δεκεμβρίου...

Δε νομίζω ότι με διαβάζουν...

Άλλωστε αναφέρεται σε ... παρατρεχάμενους και ... δημοσιογράφους ...

Ωστόσο νιώθω ότι με αφορά μιας και μοιάζει να απαντά στο "ΦΤΑΙΩ" της προηγούμενης ανάρτησής μου...

Γράφει η εφημερίδα:

"Γίναμε όλοι ίδια κι όμοια;" ...

"Χρησιμοποιούν πληθυντικό πρόσωπο, όλοι φταίμε, είμαστε όλοι υπεύθυνοι..."

"Όλοι μαζί πυροβολήσαμε; Όλοι μαζί δίνουμε εντολές στην Αστυνομία;...

Όλοι μαζί κάναμε τις αρπαχτές;....."

Κι όμως σύντροφοι...

Όπως το βλέπω εγώ, ΟΛΟΙ ΦΤΑΙΜΕ!

Γιατί ψηφίσαμε...

Γιατί ανεχθήκαμε...

Γιατί συμβιβαστήκαμε...

Γιατί "ωριμάσαμε"...

Γιατί σωπάσαμε...

Γιατί δεν ξεσηκωθήκαμε...

Γιατί δεν εμπνεύσαμε...

Γιατί δεν πείσαμε...

Ποιον θέλατε φίλοι για "μπροστάρη";

Τον Ευφραίμ ή το Ζαχόπουλο; Ποιον;

Αν αποτύχατε να είστε εσείς, αν αποτύχαμε να είμαστε εμείς, δε φταίνε οι "άλλοι" που δε ... μας άκουγαν...

Φταίμε που δε φωνάξαμε, ή δε φωνάξαμε αρκετά, ή κι όταν φωνάζαμε κανέναν δεν ενδιέφεραν αυτά που λέγαμε ή ο τρόπος που τα λέγαμε...

"Λέει" η (αγαπημένη) "Χαραυγή":

"Προχθές ένα πανό των μαθητών έγραφε:

Σκοτώνουν τα όνειρά μας, τώρα σκοτώνουν κι εμάς.

Ακριβώς. Δεν είμαστε όλοι μαζί. Είναι ΑΥΤΟΙ."

Αν έτσι βολεύει τις συνειδήσεις σας (μας) φίλοι, πάει καλά.

Το πανώ όμως δεν ήταν δικό σας...

Δεν ήταν δικό μου...

Ήταν των παιδιών!

Και αν είναι το οπλισμένο χέρι ενός κομπλεξικού Ράμπο που σκότωσε τον Αλέξη, έχουμε ΒΑΛΕΙ ΟΛΟΙ ΤΟ ΧΕΡΙ ΜΑΣ να σκοτώσουμε τα όνειρά τους...

Γιατί ψηφίσαμε...

Γιατί ανεχθήκαμε...

Γιατί συμβιβαστήκαμε...

Γιατί "ωριμάσαμε"...

Γιατί σωπάσαμε...

Γιατί δεν ξεσηκωθήκαμε...

Γιατί δεν εμπνεύσαμε...

Γιατί δεν πείσαμε...

Αν εγώ μπορώ να νιώθω το βάρος της ευθύνης που μου αναλογεί, ίσως να μπορούσατε κι εσείς...

Που η φωνή σας ακούγεται...

Που έχετε τη Δύναμη...

Καλή χρονιά, Καλά Φώτα ...

Καλή Χρονιά...

Δυσκολεύτηκα -και δεν κατάφερα- να "ανεβάσω" κάτι γιορτινό...

Δυσκολεύομαι και να συνεχίσω τη ... γκρίνια μου για θέματα που μοιάζουν να έχασαν τη σημασία τους μπροστά σε όσα ζήσαμε και ζούμε.

Ίσως και να αρνούμαι να ενδώσω σ' αυτή την υποκριτική "νορμαλιτέ" που προσπαθούν να μας επιβάλλουν... (η έκφραση από την Καθημερινή)

Ένα παιδί (ο Αλέξης) έχασε τη ζωή του...

Ένα άλλο (ο Διαμαντής) χαροπαλεύει...

Χιλιάδες στη Γάζα αλλά και κάποια στα νερά του Αιγαίου, δίπλα μας, ζουν παρέα με το θάνατο.

Εμείς βλέπουμε ειδήσεις, διαβάζουμε αναλύσεις, ανησυχούμε για τη σαιζόν, φοβόμαστε μη μας χαλάσουν την εικόνα οι μετανάστες, γκρινιάζουμε για το ΧΕΝΙΑ, κοκορομαχούμε για την ονομασία της Περιμετρικής...

Νιώθω λίγο χαμένος...

Δε μπορώ να γράφω για την Ορνίθη...

Ή για το μνημείο της Αντίστασης...

Ή για τη φωτογραφία "118"...

Ή για την εκδήλωση για τον Ειρηναίο...

Ή....

Θα ένιωθα σαν τους διανοούμενούς μας που "βρήκαν την ώρα" να λύσουν το "ακανθώδες" πρόβλημα αν η σωστή έκφραση είναι "εξοστρακισμός" ή "εποστρακισμός"...

(Αυτό το έλυσε ο Ν. Σαραντάκος στην "Αυγή": "Το σωστό είναι ... δολοφονία")

"Εχθές το βράδυ πέθανα" έγραψε στο "Σαμιακό Τύπο" η μαθήτρια Ρωξάνη Αντωνιάδου.

Δε μπορώ να απαντήσω στα "γιατί" της...

Μπορώ μόνο να ευχηθώ, να ζητήσω, να φωνάξω.

Όχι άλλος θάνατος

Όχι άλλο αίμα

Όχι άλλος πόνος

Υ.Σ. Δεν ξέρω αν είναι "τέλος εποχής"...

Μοιάζει να είναι το τέλος των βεβαιοτήτων...

Μοιάζει να ... σώνεται η μικροαστική μας "βόλεψη" και αφασία...

Τώρα πια η "καμπάνα δε χτυπάει για κάποιον άλλο. Κτυπάει για μένα. Κτυπάει για σένα"

Μοιάζει να σώνεται κι αυτός ο λόγος ο λίγος και ασθματικός που στ' αλήθεια δεν ξέρω πια αν έχει κάτι να πει...

Και να που ερωτεύτηκα κάποια χρονολογία...

Αντιγράφω από τον πάντα ... Άγρυπνο "Side"

Ελπίζω να μην τον πειράζει...

"Φοβάμαι . . .τους ανθρώπους που εφτά χρόνια

έκαναν πως δεν είχαν πάρει χαμπάρι

και μια ωραία πρωία –μεσούντος κάποιου Ιουλίου–

βγήκαν στις πλατείες με σημαιάκια κραυγάζοντας

«Δώστε τη χούντα στο λαό».

Φοβάμαι τους ανθρώπους

που με καταλερωμένη τη φωλιά
πασχίζουν τώρα να βρουν λεκέδες στη δική σου.

Φοβάμαι τους ανθρώπους

που σου 'κλειναν την πόρτα

μην τυχόν και τους δώσεις κουπόνια

και τώρα τους βλέπεις στο Πολυτεχνείο

να καταθέτουν γαρίφαλα και να δακρύζουν.

Φοβάμαι τους ανθρώπους

που γέμιζαν τις ταβέρνες

και τα 'σπαζαν στα μπουζούκια κάθε βράδυ

και τώρα τα ξανασπάζουν

όταν τους πιάνει το μεράκι της Φαραντούρη

και έχουν και «απόψεις».

Φοβάμαι τους ανθρώπους

που άλλαζαν πεζοδρόμιο όταν σε συναντούσαν

και τώρα σε λοιδορούν

γιατί, λέει, δεν βαδίζεις στον ίσιο δρόμο.

Φοβάμαι, φοβάμαι πολλούς ανθρώπους.

Φέτος φοβήθηκα ακόμα περισσότερο."

Μανόλης Αναγνωστάκης