Σάββατο, 6 Οκτωβρίου 2012

Φίλε... Χρυσαυγίτη...


Φίλε.... συμμαθητή.... συγχωριανέ.... Γνωριζόμαστε χρόνια! Με ξέρεις και σε ξέρω!
Νιώθω το θυμό σου, γιατί είναι και δικός μου θυμός.
Νιώθω την απογοήτευσή σου γιατί κι εγώ έτσι απογοητευμένος είμαι.
Νιώθω την απόγνωσή σου, γιατί την μοιραζόμαστε...
Δεν συμφωνούσαμε πάντα σε όλα. Είχαμε πάντα τις διαφορές μας, το ξέρω...
Πώς βρεθήκαμε όμως τόσο μακριά; Πώς βρεθήκαμε “απέναντι”;
Σε ξέρω και με ξέρεις.
Ποτέ δεν σε κορόιδεψα. Ποτέ δεν ήμουν κρατικοδίαιτος. Ποτέ δεν υπήρξα λαμόγιο. Ούτε κι εσύ....
Κάποιοι άλλοι μας κορόιδεψαν... Μας πρόδωσαν...
Μας έκλεψαν το μέλλον μας, την πατρίδα μας, τα όνειρά μας, τη ζωή μας....
Κάποιοι τώρα, θέλουν να μας κλέψουν και αυτή ακόμα την ανθρωπιά μας...
Κι εσύ ... (πάλι....) θα ακολουθήσεις; Θα στηρίξεις; Θα χειροκροτήσεις;
Κάποιους που βαφτίζουν “επιχειρήματα” τις κραυγές και τα φτηνά συνθήματα;
Κάποιους που ονοματίζουν “δράση” τη βία και τον φτηνό τσαμπουκά;
Κάποιους που σπέρνουν το φόβο και το μίσος;
Κάποιους που καμώνονται ότι θα υποκαταστήσουν την αστυνομία και θα στήσουν κρεμάλες χωρίς δίκες;
Αυτούς τους ίδιους που κολακεύτηκαν που μπήκαν στα ... μεγάλα σαλόνια και “λιώνουν” χειροφιλώντας τις “κυρίες των ... κυρίων”, που καμαρώνουν στις δεξιώσεις και κάνουν την πάπια με τα λαμόγια των ΠΑΕ;
Που συνέπραξαν ήδη στο ξεπούλημα της Αγροτικής και στη διάλυση του Ταμιευτηρίου;
Που ξεσπάνε τον ανδρισμό τους σε κανένα μοναχικό μετανάστη, αλλά δεν τολμούν να τα βάλουν με το οργανωμένο έγκλημα του δρόμου, των τραπεζιτών, των “κεφαλιών” που αποφάσισαν τον αφανισμό μας και των διορισμένων εντολοδόχων τους;
Αυτούς που οδηγούν τις αμαξάρες που θα χάριζαν -τάχα μου- στους πολύτεκνους και κρύβονται πίσω από “ασυλίες”;
Που σου πουλάνε άλλη μια φορά ξαναζεσταμένα πολιτικάντικα τερτίπια και ξεπερασμένο φανατισμό;
Τι δουλειά έχεις μ αυτούς ΕΣΥ;
Δεν το βλέπεις;
Προσπαθούν να ερεθίσουν τα πιο ταπεινά και καθυστερημένα ένστικτά μας.
Καπηλεύονται την αγωνία μας. Απευθύνονται στο φόβο μας.
Στήσανε μια παραστρατιωτική οργάνωση και χαιρετάνε -λέει- ρωμαϊκά (!)
Έτσι ... ρωμαϊκά χαιρετούσαν κι εκείνοι που οι παππούδες μας πολέμησαν στην Αλβανία.
Θα ξεβρωμίσουν τον τόπο με ... μπράβους... Οι νέοι ... άσπιλοι και ..... αμόλυντοι ... μεσσίες....
Δεν βαρέθηκες να πιστεύεις σε “σωτήρες”;
Δεν βλέπεις ότι το πρόβλημά μας δεν είναι ο κακομοίρης που ψάχνει να βρει μια θέση στον ήλιο, αλλά κάποιοι άλλοι ... πάλι ... σωτήρες που υπέγραψαν να μην μπορεί να φύγει από τη χώρα μας; Μήπως και οι “μάγκες” συμπατριώτες μας που τον στοιβάζουν σε άθλιες πολυκατοικίες για να μαζεύουν βρώμικα ενοίκια, να έχουν φτηνά εργατικά χέρια και εύκολους αποδιοπομπαίους τράγους;
Δεν βαρέθηκες να ελπίζεις σε ... “απλές” λύσεις;
Δεν βλέπεις ότι το πρόβλημά σου, το πρόβλημά μου, δεν είναι η δημοκρατία, αλλά πώς την βίασαν αυτοί που εγώ κι εσύ ψηφίσαμε;
Δεν βλέπεις ότι αυτή την -έστω κουτσή- Δημοκρατία μόνο ένας τρόπος υπάρχει να την ξαναστήσουμε στο βάθρο που της πρέπει; Με την ενεργό συμμετοχή ΜΑΣ, με τον ΔΙΚΟ ΜΑΣ αγώνα, με την προσπάθεια να τη βαθύνουμε και όχι να την ευτελίσουμε, να την ακρωτηριάσουμε κι άλλο;
Δεν βλέπεις ότι σ αυτόν τον τόπο δεν μπορεί να είναι πατριώτης κάποιος που δεν είναι δημοκράτης;
Η ΔΙΚΙΑ ΜΟΥ Πατρίδα φίλε μου, γέννησε το Λόγο, τη Φιλοσοφία, τη Δημοκρατία.
Αυτή είναι η δικιά ΜΑΣ Πατρίδα.
Αυτή την Πατρίδα δεν θα τη χαρίσουμε σε φασίστες.
Η Σημαία μας έχει πάνω της γραμμένο το “ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ή θάνατος”
Αυτή τη Σημαία δεν θα την αφήσουμε να την κάνουν κουρελόπανο οι άνθρωποι με τις σβάστικες!
Η Ελευθερία και η Δημοκρατία έχουν πληρωθεί από τους Έλληνες με πολύ αίμα.
Δεν θα είμαστε ΕΜΕΙΣ που θα προδώσουμε αυτό το αίμα....
Ξανασκέψου το... Βρίσκεσαι σε λάθος μεριά....
Έλα να ξαναβρεθούμε! Να ξανακουβεντιάσουμε! Να ξαναδιαφωνήσουμε!
Να ξαναβρούμε αυτά που μας ενώνουν! Να ξαναβρούμε την ανθρωπιά μας!!!!!
Μη με φοβερίζεις με τα μαχαίρια σου, τις φωνές σου και τις μαύρες μπλούζες σου....
Δεν σε φοβάμαι.... Μόνο... λυπάμαι που δεν σε ανα-γνωρίζω πια....
Φιλικά... ο φίλος σου... ο συμμαθητής σου.... ο συγχωριανός σου.... ο Γιώργος....

Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2012

Άει στο διάολο!!!!!!!!!!!


Έγραψα χθες εδώ όταν διάβασα για τις παραιτήσεις κάποιων οψίμως ... μετανοησάντων Μαγδαληνών: “Κάποιοι θα έπρεπε αυτές τις ώρες να βγάλουν το σκασμό και να πάνε σπίτι τους αφού θα μας ζητούσαν συγγνώμη... Αντιθέτως, συνεχίζουν το θέατρο, συνεχίζουν να παίζουν στις πλάτες μας, συνεχίζουν να έχουν μόνη τους έννοια, αν για άλλη μια φορά θα καταφέρουν να ... πλεύσουν στο γιαλό κι ας μη μοιάζουν με μήλα.... "Τσάμπα μάγκες" ή "Original μαγκίτες", θλιβερά ανθρωπάκια που άλλη χαρά δεν βρήκαν στη ζωή παρά να το παίζουν "κάποιοι"... Όλοι αυτοί που τόσο μίλαγαν χωρίς να λένε τίποτα.... Όλοι αυτοί που αναλαμβάνουν πάλι να μας σώσουν, αυτόκλητοι σωτήρες και παράγοντες... Όλοι αυτοί που τότε δεν μιλούσανε μα τώρα κακαρίζουν... Σας βαρεθήκαμε παιδιά... Άντε στο καλό και καλό να βρείτε... Μπας και βρούμε και μεις το δρόμο μας...”
Όχι φίλοι μου!!! Δεν είναι ποντίκια που πηδάνε απ' το πλοίο... Είναι οι αυριανοί αρουραίοι που θέλουν να αποτελειώσουν ό,τι άφησαν τα τρωκτικά που απόψε έβλεπαν μπάσκετ στο εντευκτήριο της Βουλής... Την ώρα που κρινόταν η τύχη μας.... Την ώρα που οι ψηφοφόροι τους διαδήλωναν έξω από τη Βουλή.... Την ώρα που καιγόταν η Αθήνα....
Βλέπω τους σωτήρες μας στη Βουλή... Κανείς δεν δίνει ελπίδα! Μόνο μας λένε με ύφος καρδιναλίων πόσο χειρότερη είναι η ... άλλη λύση! Σε όλα τα σενάρια, τα ίδια λαμόγια ή οι ίδιοι ανίκανοι κυβερνούν, την ίδια μπουζουκόβια "ξέρεις ποιος είμ εγώ ρε" αντίληψη έχουμε, τις ίδιες πελατειακές σχέσεις, την ίδια “όρεξη” για δουλειά, την ίδια περιθωριοποίηση των πιο υγιών κομματιών της κοινωνίας μας, την ίδια εξαθλίωση για τα πιο αδύναμα στρώματα!!!!! Κανένα αισιόδοξο σενάριο δεν έχουμε!
Ποιο πολιτικό (και όχι μόνο) προσωπικό θα εμπιστευτούμε να διαχειριστεί την (ΕΤΣΙ ΚΙ ΑΛΛΙΩΣ ΚΑΚΗ) κατάσταση που θα προκύψει από αύριο;
Όλοι μοιάζουν να έχουν ήδη ξεχάσει πως κάποιες λογικές, κάποιες πρακτικές, κάποιοι με ονοματεπώνυμο και διεύθυνση κατοικίας είχαν στα χέρια τους τις τύχες μας τόσα χρόνια... Κάποιοι μας έφεραν ως εδώ!!! Κάποιοι που κυβερνούσαν, κάποιοι που ήξεραν και σιωπούσαν, κάποιοι που “εξυπηρετούσαν” συμφέροντα, κάποιοι που έταζαν, κάποιοι που ήθελαν να είναι αρεστοί, κάποιοι που διόριζαν, κάποιοι που εκβίαζαν, αλλά και κάποιοι που ξεσηκωνόταν για να υποστηρίξουν την όποια μαλακία ήθελε να περάσει η κάθε συντεχνία,την ίδια ώρα που φρόντιζαν να εκτονώνουν την όποια δίκαιη δυσαρέσκεια με ανούσιες αγωνιστικές γυμναστικές!
Και εμείς οι υπόλοιποι; ΝΑΙ, ΕΜΕΙΣ ρε, που τους ψηφίσαμε και τους χειροκροτάμε ακόμα!!!!!! Εμείς που είμαστε έτοιμοι να ακολουθήσουμε πάλι αύριο τους γιους τους και τις κόρες τους! Εμείς που τους παρακολουθούμε από μακριά να βγάζουνε δεκάρικους ακόμα και τώρα! Εμείς που πάλι έχουμε μοιραστεί σε Ολυμπιακούς-Παναθηναϊκούς. Εμείς που συνεχίζουμε να τρωγόμαστε μεταξύ μας, ανόητα κοκοράκια που στο ίδιο τσουκάλι θα καταλήξουμε....
Όλοι, πολίτες, πολιτευτάδες και πολιτικάντηδες μοιάζουμε να είμαστε στο γήπεδο....
Κανείς δεν σκέφτεται πως ό,τι κι αν αποφασιστεί απόψε, με φασαρίες ή με πανηγυρισμούς, αύριο θα είναι μέρα εθνικού ΠΕΝΘΟΥΣ!
Μονάχα να έχουν την ουρά τους απ' έξω ενδιαφέρει κάποιους!
Να μπορούν αύριο να εκμεταλευτούν τον πόνο και την εξαθλίωση για να πουν “τά λεγα εγώ”!
Ο χαμένος τα παίρνει όλα” έλεγε το τραγουδάκι! Αυτό τραγουδάμε αυτή την ώρα που πάμε σε έναν άλλο χορό του Ζαλόγγου, καθόλου ηρωικό όμως, καθ όλα πένθιμο δυστυχώς......
ΚΑΜΙΑ αυτοκριτική!
ΚΑΜΙΑ σύνεση!
ΚΑΜΙΑ πρόταση!
ΚΑΜΙΑ ελπίδα!
Άει στο διάολο πια! Όλοι!!!!!!!!! Όλοι μας!!!!!!!!!!!!!!!!!

Υ.Σ. Πάντα ήμουν αντίθετος στα “τσουβαλιάσματα”....
Αυτή τη φορά, τους τσουβαλιάζω! ΟΛΟΥΣ!



Πέμπτη, 12 Ιανουαρίου 2012

Το ΧΕΝΙΑ στο Δήμο! Και τώρα ... τι;;


Mε δελτίο Τύπου, ο Βουλευτής Σάμου μάς πληροφόρησε ότι (επιτέλους!!) το ΞΕΝΙΑ θα παραχωρηθεί στο Δήμο!

Υποθέτω ότι ήρθε ο καιρός που πρέπει να κουβεντιάσουμε ΣΟΒΑΡΑ οι Σαμιώτες τι θέλουμε να κάνουμε με το κτήριο...



Έχω προσπαθήσει ξανά να ανοίξω αυτή την κουβέντα....
Νομίζω ότι αξίζει να ξανα-διαβαστεί  η τοποθέτηση της ομάδας Βαθύ Sos, αλλά και η προσωπική άποψη του μέλους του Βαθύ Sos (τότε) και αρχιτέκτονα Ν.Α.
Την ώρα που οι περισσότεροι, αγανακτισμένοι πια με την εικόνα του ρημαγμένου Ξενοδοχείου, καταλήγουμε, "ελαφρά τη καρδία", σε "αποφάσεις" για την κατεδάφισή του, πρέπει να ξαναβάλουμε ΟΛΕΣ τις απόψεις στο τραπέζι, έχοντας υπ' όψιν  τις δυνατότητες του Δήμου, την ιστορική, συναισθηματική και αρχιτεκτονική αξία του κτηρίου, αλλά φυσικά και την  κατάστασή του.
Δεν είναι αργά για ένα σοβαρό διάλογο!

Τετάρτη, 14 Δεκεμβρίου 2011

ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

“Νησιωτικότητα” και “μεταφορικά ισοδύναμα”... Ευρωμπούρδες και κομματοκαραγκιοζλίκια...
Σάμος – Αθήνα 17 ώρες ταξίδι με ένα καράβι 40 χρόνων!
Και οι καρεκλάκηδες του Κολωνακίου θέλουν να μας διδάξουν και πατριωτισμό!
Σε εμάς που ζούμε μια ανάσσα από την Τουρκία και ένα μερόνυχτο μακριά από το Κράτος των Αθηνών!
Ας σκεφτεί ο “υπερπατριώτης” διορισμένος υπουργίσκος, αλλά και οι υπόλοιποι “σωτήρες” του “πατριωτικού σοσιαλισμού” και της “εθνικοφρόνου παρατάξεως”, όλοι αυτοί οι “δημοκράταροι” και πατριδοκάπηλοι, ας σκεφτούν οι εφοπλιστάδες μας που μας κάνουν “εθνικά υπερήφανους” με την “ανά τον κόσμο κυματίζουσα” σημαία μας, ότι ο Πατριωτισμός δεν είναι κούφια λόγια, προεκλογικές φανφάρες, τσιτάτα και κουραφέξαλα! Είναι το έμπρακτο ενδιαφέρον για τη θωράκιση των νησιών μας! Είναι η ειλικρινής προσπάθεια να κρατηθεί ο κόσμος στις ξεχασμένες (από τους πέριξ της πλατείας Συντάγματος) επαρχίες μας! Είναι ο αγώνας για οικονομική ανάπτυξη, για προστασία της κληρονομιάς μας, είναι η αγωνία να μείνουν τα παιδιά μας στον τόπο τους, είναι η φροντίδα που πρέπει να νιώθει ο καρκινοπαθής, η σιγουριά που πρέπει να αισθάνεται ο γονιός, η ελπίδα που πρέπει να νιώθει ο νέος για ένα καλύτερο αύριο.
Η Αθήνα μάς έχει ξεχάσει. Οι καλοζωισμένοι εξουσιαστές των βορείων προαστείων και τα ντόπια ακολουθήματά τους έχουν ξεγράψει τη Σάμο. Είναι καιρός να πούμε το μεγάλο ΦΤΑΝΕΙ! Το μεγάλο άει σιχτίρ! Το μεγάλο ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΑΛΛΟ! Ας μην ξεγελιούνται! Δεν θα μας χωρίσουν πια ούτε με τα κόματά τους ούτε με ψευτομικροτοπικίστικες διαφορές. Ας διαβάσουν λίγη ιστορία... Οι Σαμιώτες δεν θέλαμε ποτέ φασαρίες... Όταν όμως μας έφταναν στο ... “αμήν”, όταν “μας κάθονταν στο σβέρκο”, όταν μας “πατούσαν στο λαρύγγι”, δεν αρκούμασταν στα διαβήματα και στα παρακάλια.... Και αυτές τις ώρες, έτσι ακριβώς νιώθουμε!!!!!!


Την Κυριακή στις 5 το απόγευμα, οι πολίτες της Σάμου δίνουμε απάντηση σε όσους νομίζουν ότι είμαστε πρόβατα για σφαγή. Σε όσους πιστεύουν ότι είμαστε αναλώσιμοι. Ότι είμαστε “διαχειρίσιμοι”. Σε όσους ονειρεύονται ότι είμαστε “κουκιά”....
Ας είμαστε ΟΛΟΙ ΕΚΕΙ! Στο λιμάνι του Βαθιού. Για να πούμε ΟΧΙ στα πλοία φέρετρα. Για να αντιδράσουμε στην περιφρόνηση που μας δείχνουν. Για να δείξουμε ότι η ανοχή μας τελείωσε.

Παρασκευή, 17 Ιουνίου 2011

Το μέλλον της Παραλιακής.... 17 Ιουνίου


Ας είμαστε όλοι εκεί! Δεν μπορεί να "γυρίζουμε την πλάτη μας στο μέλλον" συνέχεια... Πρόκειται για το ΔΙΚΟ ΜΑΣ μέλλον! Πρόκειται για τη ΔΙΚΗ ΜΑΣ ζωή!!

Παρασκευή, 13 Μαΐου 2011

Το μίσος νίκησε (?)



Το κείμενο του Κώστα Καραπαππά, το ανέβασε ο φίλος Στρατής στο facebook.
Δεν έχω να προσθέσω τίποτα.....

ΟΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΠΟΛΙΟΡΚΗΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΤΟ ΜΙΣΟΣ…

***Καλώς ορίσατε στην Αθήνα του 2011. Στην πόλη των ελεύθερων πολιορκημένων. Στην πόλη που κτήνη γρυλίζουν και καρφώνουν μαχαίρια, ρόπαλα ή κλομπ (ανάλογα πού ανήκουν) στους ανήμπορους και στους απροστάτευτους. Στους μη έχοντες ελπίδα… Μα, με τι έχουμε να κάνουμε εδώ; Πώς έγινε έτσι αυτή η πόλη; Πώς έγιναν οι δρόμοι στο κέντρο της πόλης, σκηνικό ενός ακήρυχτου πολέμου που μαίνεται δίπλα μας;

***Οι ταξιδιώτες το ξέρουν. Κάθε σύγχρονη πόλη της Δύσης έχει τα γκέτο της. Ο λόγος; Απλός. Η ίδια η… Δύση έχει καταστρέψει ένα μεγάλο μέρος του χάρτη και έχει φτιάξει στρατιές ολόκληρες από πρόσφυγες. Αλλοι, με μάτια βουρκωμένα, περπατάνε μίλια ξυπόλητοι για να βρουν μια ελπίδα. Μια ελπίδα που σπανίως βρίσκουν. Και άλλοι, ψυχές σκοτεινές, με ένστικτα άγριου ζώου, περιμένουν το επόμενο θύμα με ένα μαχαίρι στα χέρια…

***Το ζήτημα είναι πολυεπίπεδο και σίγουρα δεν μπορεί κανείς να είναι απόλυτος. Ποιος είναι ο θύτης; Ποιος είναι το θύμα; Ποιος πονάει πιο πολύ; Θα έρθει ο… καιρός να μας το πει; Ξέρετε, στο σημείο που έχουμε φτάσει, η… φιλοσοφική προσέγγιση δεν λέει κάτι. Οι θεωρίες είναι καλές για όσους είναι στα «παράθυρα» των τηλεοράσεων και για όσους συζητούν τα ζητήματα αυτά στο σπιτάκι τους στα «βου-που» και τα σχολιάζουν με πούρο βλέποντας Λαζόπουλο…

***Όταν δεν σε πιάνει η μπόχα, όταν δεν κινδυνεύεις να μαχαιρωθείς σε κάθε σου βήμα, τότε μπορείς να το πιάσεις φιλοσοφικά το ζήτημα και ιδεολογικά! Οταν όμως είσαι εδώ, στο κέντρο, όπως τυχαίνει να είμαστε κάποιοι από εμάς και βλέπεις τον χαμό, παίρνεις αποστάσεις και λες… Πώς έγινε έτσι αυτή η χώρα…

***Πώς έγινε έτσι η Πατησίων… στην Γ’ Σεπτεμβρίου χθες το μεσημέρι βίωσα το απόλυτο παράλογο. Στον έναν δρόμο, αναρχικοί και αστυνομικοί πολεμούσαν, λίγο πιο κάτω χρυσαυγίτες κυνηγούσαν μετανάστες. Πιο πέρα, μια αγριεμένη παρέα από Ασιάτες κοίταζε στραβά κάποιον περαστικό που τους έλεγε «Ελάτε, ρε, σκοτώστε με για δέκα ευρώ»…

***Πώς γίναμε έτσι… Θυμάμαι, παιδάκι, μου άρεσε να μένω στον παππού και τη γιαγιά στην Πλατεία Αττικής. Κάθε μέρα πήγαινα βόλτα στα τρένα, στον Κολωνό. Μου άρεσε τόσο να βλέπω τα τρένα, που στεκόμουν ώρα, μέχρι να περάσει ένα πορτοκαλί βαγόνι-μηχανή. Κάποια στιγμή, ο μηχανοδηγός έφτασε να αναγνωρίζει τη φιγούρα ενός παππού και ενός εξάχρονου και χτυπούσε την κόρνα. Η χαρά μου ήταν απερίγραπτη. Είχα φτάσει να λέω «ο φίλος μου» όταν πέρναγε αυτό το τρένο. Πηγαίναμε στον λόφο Σκουζέ (ούτε που ξέρω αν υπάρχει πια) και έπαιζα μέχρι το βράδυ… Γυρίζαμε με την Αθήνα να είναι μες στο σκοτάδι. Χθες για πρώτη φορά απάντησα «ΟΧΙ» στην ερώτηση: Αυτή τη βόλτα εγώ μπορώ να την κάνω με τον εξάχρονο γιο μου; Οχι… Αυτή ήταν η απάντηση… Οχι…

*** Το μίσος δυστυχώς νίκησε. Και δεν έχει γυρισμό η κατάσταση. Θα κλαίμε καθημερινά. Ετσι έχει γίνει σε όλη την Ευρώπη. Ρωτήστε τους Γάλλους που είδαν τα προάστια να γίνονται «κάρβουνο» και τον Λεπέν να μπαίνει με 15% στη Βουλή!

***Ποιος έχει δίκιο; Ποιος έχει άδικο… Ποιος να απαντήσει; Και τι σημασία έχει…

***Η γιαγιά που ζει όλη της τη ζωή στην Πλατεία Βικτωρίας και δεν μπορεί να πάει μια βόλτα το βράδυ ξέρετε τι νιώθει; Οτι ο ακροδεξιός με το καδρόνι (που δεν φωνάζει απλώς, αλλά μπορεί να δείρει κιόλας) είναι ο… ΜΟΝΟΣ που μπορεί να την προστατέψει για να μη χάσει την πλατεία στην οποία είδε να παίζεται το έργο όλης της ζωής της! Αυτή είναι η αλήθεια. Γιατί κράτος δεν υπάρχει… Και η γιαγιά νιώθει μίσος… ΜΙΣΟΣ…

***Ο διαδηλωτής που πέφτει στα άρβυλα των ΜΑΤ και ξυπνά (ή δεν ξυπνά) στην εντατική ενός νοσοκομείου ξέρετε τι νιώθει; Μίσος. Θέλει να εκδικηθεί. Θέλει την επόμενη φορά να ρίξει μολότοφ φονική… Και νιώθει ΜΙΣΟΣ…

***Ο ακροδεξιός διαδηλωτής που νιώθει ότι αμύνεται για την Ελλάδα και το πιστεύει, πίσω από κάθε σκουρόχρωμο άνθρωπο βλέπει έναν εχθρό. Και δεν γνωρίζει, δεν ξεχωρίζει τον αθώο από τον φονιά. Τον καλό από τον κακό. Δεν βλέπει, γιατί κυριαρχεί το μίσος… το ΜΙΣΟΣ…

***Ο ΜΑΤατζής, που βλέπει από τη μια πλευρά πέτρες να πέφτουν πάνω του, από την άλλη τις μολότοφ να καίνε τον διπλανό του και μετά σκέφτεται ότι όλα αυτά τα κάνει για έναν μισθό που αύριο θα τον αναγκάσει να δουλέψει νύχτα για να συμπληρώσει το εισόδημα, αγριεύει στους δρόμους, νιώθει απόλυτο ΜΙΣΟΣ για τους απέναντι…

***Ο νέος άνθρωπος που βγαίνει από το σπίτι του για να γιορτάσει τη γέννηση του παιδιού του και τελικά γίνεται σταυρός σε κάποιο μνήμα και μνημόσυνο αντί γενεθλίων δεν είναι απλώς ένας δολοφονημένος άντρας. Είναι η απόδειξη ότι αυτή η πόλη άλλαξε για πάντα. Και είναι η αφορμή για μια κατάσταση για την οποία δεν είμαστε έτοιμοι και δεν ξέρω αν μπορούμε να αντέξουμε. Συσσωρεύτηκε πολύ μίσος και το μίσος είναι σαν το νερό. Πάντα βρίσκει τον τρόπο να περνάει και να βρίσκει διόδους… Πάντα. Και όταν ξεσπάει το μίσος, η λογική δεν μπορεί να σε σώσει…

***Οι ανίκανοι που άφησαν αυτή τη χώρα να γίνει έτσι δεν μπορούν δυστυχώς να κάνουν κάτι. Και να που φτάσαμε στην αυτοδικία. Και μετά ποιος ξέρει σε τι… Η Αθήνα προκαλεί ντροπή στον Παρθενώνα της και αυτά που συμβαίνουν στα στενά είναι πρωτόγνωρα μεν αναμενόμενα δε. Είμαστε ελεύθεροι πολιορκημένοι. Και στο βάθος του μυαλού μας πρέπει να προσπαθήσουμε να μείνουμε άνθρωποι. Και υπό αυτές τις συνθήκες, είναι δύσκολο….

(Το κείμενο δημοσιεύθηκε στον «ΓΑΥΡΟ» στις 13/05/2011 από Κώστα Καραπαππά)